Verrassende reünie Calvijnklas Veenendaal: ‘Er is nog wel een reünie nodig voor alle herinneringen’

VEENENDAAL Alsof het pas gisteren was dat ze bij elkaar in de klas zaten op de Johannes Calvijnschool. Zo zaten ze zaterdag vertrouwd en ontspannen bij Bommm Smaakmakers, terwijl er met hun geboortejaar ‘56/’57 toch bijna een mensenleven tussen zat. Ze hadden al eerder het idee om elkaar weer eens te spreken, maar de uitvoering bleef liggen. Tot Aart Aalbers na een vakantie de organisatie van de reünie samen met drie anderen toevoegde aan de vele initiatieven die hij tijdens zijn leven heeft ondernomen. Op een verrassing na.

door Arjan van den Berg

Als hij de jongeman die overduidelijk nog lang niet de pensioengerechtigde leeftijd had bereikt en die rond half vier het zaaltje binnenglipte had opgemerkt, dan liet hij niet merken. Medeorganisator Henk van Harn had het wel door, maar net dat detail was zijn idee. De vertrouwde lezer kent Aalbers ook langer dan vandaag, maar zijn oud klasgenoten wisten op een reünie van twintig jaar terug na ook niet hoe het elkaar sinds hun kindertijd is vergaan. 

MEMORY LANE

En dus kwam uw verslaggever tijdens de PowerPointpresentatie met een virtuele wandeling langs memory lane naar voren. ,,Want wat heeft u eigenlijk al die tijd ondernomen?” Misschien wisten zijn klasgenoten nog dat hij van rekenen hield. En van het schrijven van opstellen. Dat eerste kwam goed van pas bij zijn carrière als boekhouder, het tweede als journalist. Hij was zelfs nog even in militaire dienst geweest, vertelde hij, waarna hij handig even de regie terugpakte door het publiek te vragen wie dat ook was geweest. En of dat interviewtje ook na afloop kon, maar dat hoefde niet meer. Na die afloop gaf hij inderdaad toe liever degene te zijn die interviewt dan de geïnterviewde.

ZOETE HERINNERINGEN

De foto’s van de ijscoman riepen zoete herinneringen op, maar van een schoolreisje kon niemand zich meer heugen waarheen de weg had geleid. Soms was het ook de vraag wie er eigenlijk op de foto stond. ,,Ik dacht dat het Aart was, maar Aart zegt dat hij het niet is, wie herkent zich?” Van anderen was altijd de roepnaam bekend, maar hoe iemand eigenlijk helemaal heette? Zo bleek Mientje Hermina te heten. Meester Kok, die ook in levende lijve naast hen in de zaal zat, werd natuurlijk wel herkend. 

Waar de een ruim 31 jaar bij de Hoogvliet blijkt te hebben gewerkt, begon een ander bij een administratiekantoor en belastingadviesbureau om via een omreis naar Spanje nu te werken bij een productiekeuken, dat onder andere aan asielzoekerscentra levert. Een andere klasgenoot heeft in Jeruzalem gewoond om het contact met de Joden te onderhouden. Hoe keek hij nu naar het nieuws met al het geweld daar? Het al dan niet uitgedeelde strafwerk en de cadeautjes van de Sint van toen passeerden ook de revue, net als de kleinkinderen en het bijna door iedereen genoten pensioen van nu. Al met al deed de locatie de naam eer aan en smaakten de herinneringen net als het buffet goed, en wellicht zelfs naar meer. ,,Er is nog wel een reünie nodig om alles af te laten dalen.”