Ingezonden brief: Tel niet de dagen, maar zorg dat de dagen tellen

VEENENDAAL Bijna een week nadat mijn ingezonden stukje ‘Daan, hij ruste in vrede’ in de Rijnpost werd geplaatst, stond ik voor de deur van het huis waar Daan woonde. Op de deur een bordje met ‘Hier waakt Daniël’ en ernaast nog zijn naambordje. Een bordje dat straks verwijderd zal worden en wellicht in de kliko zal verdwijnen. In het huis zijn enkele mannen bezig met de renovatie van de woning. Een renovatie die Daan niet wilde. Hij vond het onnodig dus ging het niet door. Je moest van goeden huize komen wilde je Daan van gedachten doen veranderen. 

Even voor mijn bezoek aan de bovenwoning op de hoek van de straat, had ik een gesprek met een goede kennis van Daan. Hij heeft hem meer dan twintig jaar gekend en trok regelmatig met hem op. Op veel van mijn onbeantwoorde vragen kreeg ik antwoord en mijn bange vermoeden werd bewaarheid. Na zijn scheiding verruilde hij zijn appartement voor een bovenwoning aan het eind van de straat waar hij eenzaam zijn dagen sleet. Hij overwon een bijzonder moeilijke periode in zijn leven en bleef ondanks alles een heer. Alles zag er altijd tip top uit. Keurig gekleed en de grote zwarte schoenen altijd gepoetst. Bijna aristocratisch.

Na zijn pensionering als boekhouder, had hij volop tijd om zich aan zijn verzamelwoede over te geven. Langzaam maar zeker veranderde zijn woning in een opslagplaats. Wanden vol tikkende klokken en antieke barometers; de grond en tafel bedekt met Perzische tapijten; kasten vol met kristal , miniatuurauto’s, psalmboeken en bijbels. Dit alles zorgde ervoor dat voor Daan de dagen telden. Dat werd steeds minder. Hij voelde zich steeds  vaker eenzaam en onbegrepen ; soms telde hij zijn dagen. Hij begon op te zien tegen de volgende dag. Zozeer, dat hij eind mei, levend tussen al zijn klokken, zijn eigen levensklok stil zette. 

Op dat moment verloor Veenendaal een paradijsvogel. Anderen spreken van een ‘over de schutting gegooid mens’. Zijn klokken gingen naar Van Manen en Dorcas zorgde ervoor, dat zijn verdere bezittingen over Nederland werden uitgestrooid. 

In elke wijk of buurt van ons dorp of onze stad wonen paradijsvogels als Daan. Laten we naar hen omzien, ervoor zorgen dat zij niet hun dagen in eenzaamheid tellen, maar dat voor hen de dagen tellen. Op die manier kunnen we er blijk van geven, dat we de roep van Daan verstaan hebben.  

door Gijs de Vries, Scherpenzeel
g.de.vries1@hetnet.nl