Gouden echtpaar Van Dijk is verknocht aan Rhenen: ‘Bij De Communion is het begonnen’

RHENEN Een dagelijks loopje van hooguit vier kilometer. Dat doet het Rhenense echtpaar Van Dijk nog elke dag. Daarmee houden ze de spieren soepel. En dat is heel belangrijk met het klimmen van de jaren. ,,Maar we voelen ons zeker niet oud!”, zeggen beiden. Op donderdag 9 april waren ze vijftig jaar getrouwd. Op die dag kregen ze bezoek van burgemeester Kaai.

door Martin Brink

Natuurlijk hoeft lang niet alles in de krant maar sommige gebeurtenissen zijn te mooi om te laten liggen. Het gouden huwelijksfeest was in ieder geval iets om door het spreekwoordelijke ringetje te halen. ,,Samen met zo’n 55 personen”, zegt de 68-jarige Anja van Dijk-van Zetten, van oorsprong afkomstig uit Wijk bij Duurstede. Geboren en getogen Rhenenaar, zelfs van ‘ouwer op ouwer’, Otto van Dijk (71) kan dat alleen maar beamen. Hoge verwachtingen heeft hij van de fotoreportage van de fotografe uit Leersum. ,,Dan hebben we iets om naar uit te kijken.” Het gesprek komt dan vanzelf op de bruiloft vijftig jaar geleden. Hij was niet tevreden met de toen gemaakte foto’s. ,,We staan er nergens helemaal op!”

Uiteraard ging na een stevig gesprek wel wat van de prijs af. ,,Gelukkig hebben we nog wel wat foto’s van toen”, zegt Anja. Die werden onder meer gemaakt op de Koningstafel boven op de Grebbeberg met het fabelachtige uitzicht op de Nederrijn. Het jawoord gaven ze elkaar in de trouwzaal van gebouw Bellevue aan de Herenstraat. ,,Dat was een pand naast het gemeentehuis. Wij waren het laatste paar dat daar trouwde. Daarna gingen de bruidsparen naar het oude raadhuis. Ik had gehoopt dat we daar konden trouwen.”

DOMINEE KAAI, VADER VAN DE BURGEMEESTER

Die locatie is schuin tegenover hun woonhuis. ,,Maar sinds dat men op meerdere plekken kan trouwen zie ik daar tegenwoordig steeds minder bruidsparen uit komen.” De trouwdag was op een nog andere manier heel bijzonder. Anja: ,,Wij zijn getrouwd in de katholieke kerk hier in Rhenen.” Otto: ,,Haar vader wilde graag dat we in de kerk trouwden. Prima, heb ik gezegd, maar dan ook met de dominee erbij.” Zij is van katholieke huize, hij was aangesloten bij de protestantse gemeente van Rhenen. ,,Dus ik naar dominee Kaai, de vader van de burgemeester. Hij vond dat een heel mooi idee.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Otto en Anja op de grote dag, vrijdag 9 april 1976. - Familiearchief

En zo gebeurde het dat het huwelijk kerkelijk werd bevestigd in de Gedachteniskerk. Het allergrootste compliment kreeg de bruidegom later. ,,Mijn vader zei: ik vond dat de dominee een veel mooiere toespraak had dan de ander. Ik dacht: heb ik toch iets goeds gedaan.” Beiden zijn niet kerkelijk-belevend meer. Otto: ,,Ik had eens een lang gesprek met een dominee. Ik zei: we geloven op onze manier. Ik gaf hem een voorbeeld uit mijn naaste omgeving. Waarom moet een baby van drie maanden plotseling dood gaan? Daar kan ik dan niet bij. De dominee kon daarin meegaan.” 

OP DE BROMMER NAAR RHENEN

Iets anders. Hoe hebben ze elkaar leren kennen? Anja weet het nog precies: ,,Hij was uitsmijter bij De Communion.” Otto verbetert haar: ,,Ik was er DJ en omdat één van de medewerkers ook een tapvergunning had mocht er ook getapt worden. Daarom stond ik vaak achter de bar. Die hadden we ook zelf gebouwd. Op zaterdagavond was er altijd wat voor de jeugd te doen en het was er reuze gezellig.” 

Voor wie het niet weet: De Communion was in die jaren dé jeugdsoos van Rhenen en stond aan de Veerweg op de plek waar nu nog De Westpoort staat, al zijn de dagen van dit gebouw geteld. In De Communion klitte de jeugd bij elkaar. Veel ouders verboden hun kroost om er te komen. Maar ze gingen toch. Ook Anja trok er met een vriendin naar toe, helemaal vanuit Wijk bij Duurstede.

,,Ik was vijftien jaar, mijn vriendin zestien en had een bromfiets. Mijn ouders wisten het niet maar we trokken naar Rhenen. Otto was er DJ en hij draaide een liedje speciaal voor mij. Welke dat was weet ik niet meer. Dat vroeg de burgemeester ook al.” Daarna werd het zogezegd dik aan. Ze hadden drie jaar verkering, verloofden zich en trouwden. Het paar ging wonen aan het Kerkplein, het huis uit 1951 dat zijn opa had laten bouwen. ,,Die was bestuurder op de tram die hier door de stad liep. Iedereen kende hem onder de naam Otto de schipper. Hij had namelijk altijd een schipperspet op…”

NOOIT MEER WEG UIT RHENEN, ALLEEN DIE BULT...

Otto junior woont er nog en wil nooit meer weg uit Rhenen. Ondanks die hoge bult die voor ouderen die minder goed ter been zijn een groot obstakel vormt. Anja: ,,Ik zeg wel eens: wie Rhenen heeft ontworpen moet direct terug naar de tekentafel!” Rhenen hebben ze in hun hart gesloten. Otto: ,,Als we de trap in dit huis niet meer kunnen opkomen, dan laten we er een lift in maken.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Anja van Dijk toont trots enkele werkstukken in diamond-painting waar ze uren aan heeft gewerkt. - Martin Brink

In het huwelijk werd één kind geboren: dochter Alie die nu 49 jaar is en in Veenendaal woont. Haar zoon, hun kleinzoon, is de 18-jarige Brian Ferwerda. Hij volgt een sportopleiding in Ede. Otto van Dijk vertelt trots: ,,Hij is altijd gek van judo geweest. Onlangs is hij geselecteerd voor de Nederlandse selectie. Hij zorgt altijd voor oefeningen voor ons. Zo kunnen we ons soepel houden. Die kunnen we dan hier in huis beoefenen. Hij wil iets gaan doen in personal sportcoaching. Zijn grote ambitie is een eigen sportschool.” Sinds dochter Alie is hertrouwd kreeg het echtpaar Van Dijk ook twee bonuskleindochters erbij. Een welkome verrassing. Anja: ,,Ze horen er echt bij. Ze zijn mij allemaal even lief!” 

Alie volgde de huishoudschool in Wijk bij Duurstede. Later ging ze naar een opleiding in Utrecht. Ze liep onder meer stage bij verpleeghuis De Lichtenberg in Amersfoort. Later ging ze in de huishouding bij een dierenarts. Na haar trouwen en met haar verhuizing naar Rhenen, zei Otto tegen haar: blijf jij maar lekker thuis. Je hoeft voor mij niet meer te werken, ik verdien genoeg. Om niet helemaal stil te zitten zette ze zich jaren in als collectant voor verschillende goede doelen zoals het Reumafonds en de Hartstichting. ,,Ik ging de hele onderstad langs.”

HARD WERKEN GEEN PROBLEEM

In die tijd hadden ze ook de verzorgende taak voor kleinzoon Brian. Die hadden ze vijf dagen per week in huis. En manlief Otto? Als man trok hij de verantwoording naar zich toe om voor het gezinsinkomen te zorgen. Hard werken was voor hem geen probleem maar het moest natuurlijk wel wat opleveren ,,Ik ging al snel aan de slag bij Drost hier aan de Hofstraat. Daar moest ik galvaniseren. Dat was geen best werk met al die chemicaliën. Als je een nieuwe overall aan had, dan moest je oppassen dat je niet knoeide. Dan konden er zo een paar grote gaten in komen.” 

Na twee jaar solliciteerde hij bij sigarenfabriek Schimmelpenninck in Wageningen. Daar werkte zijn zuster en hij was er dus al enigszins mee bekend. Otto werd aangenomen en ging werken op de afdeling waar de balen tabak gemengd werden. Dat heeft hij een jaar gedaan want Drost vroeg hem terug op de afdeling om de ph-waarde nauwkeurig in te stellen. Met het wisselen van de werkkringen kon hij steeds behoorlijk wat meer verdienen. Ondertussen hielp hij zijn vader die liefst 450 dagbladen Trouw in Rhenen bezorgde. Zo kwam hij eens bij de heer Veenendaal aan de Spoorbaanweg. Die riep hem binnen en ze raakten met elkaar in gesprek. Veenendaal was mededirecteur van de Kembo en directeur van Recitel in Kesteren. Uiteindelijk resultaat: hij kon aan de slag bij Recitel, het bedrijf dat schuim produceerde voor vooral meubels en matrassen. Van Dijk zou er tot aan zijn pensioen blijven.

Hij had er zo naar zijn zin omdat hij via de bedrijfsbrandweer en na het volgen van allerlei gespecialiseerde cursussen, kon doorstromen naar meer professionele brandweerbestrijding. Hij werd daarin een professional, maar nog altijd in dienst van Recitel. ,,Uiteindelijk vielen we onder de brandweer Gelderland Zuid. Wij waren ook de eerstaangewezenen voor het bedrijfsterrein als daar iets gebeurde. Binnen drie minuten konden we ter plaatse zijn.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Foto: Martin Brink

Otto van Dijk kan smakelijk vertellen over de demonstraties ‘Vlam in de pan’ die hij overal in de regio gaf. Anja ging ook vaak mee. Hij toonde dan hoe snel de brand in een frituurpan kon komen. ,,Bij schoon frituurvet lukte het minder goed maar bij gebruikt vet kon je een hele hoge steekvlam krijgen. Als je de boel flink opstookt, dan kun je pas echt goed zien hoe hoog een vlam komt. Bij andere brandweerkorpsen vergiste men zich daar nogal eens in.” Zijn demonstraties werden daardoor legendarisch. 

VALKPARKIETEN

Naast de dagelijkse wandeling vermaken Otto en Anja zich prima thuis. Hij heeft als grote hobby zijn valkparkieten. Hij kweekt ze en verzorgt ze goed. In de keuken staat een grote kooi. ,,Daar zit Pino in. Die kan zelfs praten.” Anja zegt dat hij dat niet op commando doet. Otto probeert het toch en geeft hem via zijn mond iets lekkers. Een schelle ‘Otto’ is hoorbaar.

Anja is verslingerd aan diamant-painting. Zeer secuur werk dat aandachtig moet worden uitgevoerd. Hoe komt ze daarbij? ,,Ik kreeg eens een kaart met diamant-painting. Ik dacht: wat leuk. Toen ben ik er ook aan begonnen.” In de woonkamer zijn verschillende mooie voorbeelden te zien, de meest kleurrijke en vooral ook, ze stralen als kleine diamantjes. Boven de bank hangt een groot stilistisch kunstwerk. ,,Ik zoek nog net zo’n grote afbeelding maar dan in diamant-painting.”

Otto van Dijk geeft zijn pratende valkparkiet iets lekkers. - Martin Brink