Echtpaar Van Ommeren 55 jaar getrouwd: ‘Af en toe uit eten, dat gunnen we ons’

RHENEN ,,Maak het verhaal maar niet te groot.” Het is een hartenwens van het echtpaar Rien van Ommeren (78) en Ada van Ommeren-Burlage (79). Ze wonen al ruim vijftig jaar aan de rand van Vreewijk, in een mooi jarendertighuis. Op donderdag 26 maart was het precies 55 jaar geleden dat ze elkaar het jawoord gaven tegenover de ambtenaar van de burgerlijke stand op het oude gemeentehuis van Rhenen. Daarna werd het huwelijk kerkelijk bevestigd in de Cunerakerk. Op de gedenkwaardige dag kreeg het smaragden paar bezoek van locoburgemeester Bert Fintelman.

door Martin Brink

Hoe anders ging het er vijf jaar geleden aan toe, toen ze hun gouden huwelijk vierden. ,,Toen werd namens de gemeente een mooie bos bloemen bezorgd”, weet Ada nog. Het was midden in coronatijd en bij elkaar komen mocht maar heel beperkt. De gemeente koos dus voor deze optie.

Dat ze toch met een mooie foto in de krant kwamen, kwam door fotograaf Jan van den Brink die heel toevallig langsfietste en een groot bord met ‘50’ bij de versierde voordeur zag staan en heel nieuwsgierig aanbelde. Ada van Ommeren: ,,Voor die versieringen hebben de buren gezorgd. Of ze dat nu weer gaan doen? Ik weet het niet want dat hebben wij niet in de hand.” 

DE GREBBESTEE

De huwelijksdag in 1971 was een stralende dag. ,,De foto’s werden door fotograaf Rein Heij gemaakt in het Belmonte Arboretum in Wageningen”, weet ze nog. De receptie en diner vonden plaats bij Folmer van restaurant De Grebbeberg. Het 55-jarig huwelijksfeest wordt ook nu op passende wijze gevierd: met familie en kennissen bij De Grebbestee in Achterberg. ,,Daar is een mooi zaaltje om iedereen te ontvangen.”

Ze genieten beiden van hun oude dag. Ze doen het rustig aan want de gezondheid laat het niet meer toe om zich heel erg druk te maken. 

Rien komt van oorsprong uit het toen nog Amerongse deel van Elst. ,,Ik kom van de molen,” zegt hij. Hij groeide op in het bijbehorende huis van korenmolen ‘t Wissel naast het huidige pannenkoekenrestaurant. ,,Mijn opa heeft de molen gekocht. Mijn vader heeft er zelfs op gemalen maar toen hij problemen kreeg met zijn gezondheid is hij iets anders gaan doen.”

De molen speelde een grote rol in zijn jeugdjaren. Later werd het verkocht aan een ver familielid, de bekende huisarts Willem van Ommeren. Naar school ging hij naar de huidige Wilhelminaschool in Amerongen, vroeger de School met de Bijbel. ,,Dat was dichterbij dan de school in Elst.” Hij kwam uit een gezin met negen kinderen. Rien was op twee na de jongste.

HUISSCHILDER BIJ DE GEMEENTE

Ada is geboren en getogen in Rhenen, in een gezin met twee meisjes. Zij groeide op in de kleine, nu afgebroken, huisjes aan de Zandheuvelstraat en ging naar de School met de Bijbel aan de Achterbergsestraatweg. Toen de Platanenschool werd gesticht ging ze vanaf de vijfde klas daar naar toe. ,,Dat was dichterbij”, verklaart ze.

Vader was huisschilder in dienst bij de gemeente. Dat was nog in een tijd dat de plaatselijke overheid eigen woningen had en die dus ook door de gemeente onderhouden moesten worden. Hij werd ingeschakeld bij kleine projecten. Voor de grotere klussen werden Rhenense schildersbedrijven gevraagd. Ze leerde haar man kennen via haar zus. ,,Zij zat samen met hem in de klas op de Bergmavo hier in Rhenen. Van het een kwam het ander”, vat Ada het samen. Ze deed na haar middelbare schooltijd kantoorwerk. Eerst bij Pull op Remmerden, een bedrijf in isolatiemateriaal, later bij de gemeente Wageningen. Na haar trouwen bleef ze er werken. ,,Pas toen mijn oudste zoon in 1974 werd geboren, ben ik gestopt.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

De foto’s op de grote dag werden gemaakt door Rein Heij in het Wageningse arboretum Belmonte. - Martin Brink

Daarna werkte ze af en toe in de huishouding en hielp ze ook bij een oudere dame. ,,Maar na corona heb ik niets meer gedaan.” Het paar kreeg twee zonen. Die wonen in de buurt: één in Rhenen, de ander in Achterberg. Rien van Ommeren ging werken in de techniek. In de laatste vijfentwintig jaar voor zijn pensioen had hij daarin een adviserende taak.

Zijn standplaats was Uden maar hij kwam door het hele land. Zelfs tot in Vlaams België en in Duitsland. ,,Pas na mijn pensioen heb ik eigenlijk Rhenen leren kennen”, zegt hij, ,,want ik was altijd ver van huis.” 

VRIJWILLIGER KASTEEL AMERONGEN

Heeft hij nog andere werkzaamheden verricht? ,,Ik ben elf jaar lang vrijwilliger geweest op Kasteel Amerongen. Daar werkte ik in de tuin, deed wat met de techniek en reed op de tractor. Ik was toen de enige die daar op mocht rijden.”

Belangrijk is om te melden dat ze liefst zeventien jaar aan stijldansen hebben gedaan. ,,Bij Spaan in Veenendaal. We dansten op een redelijk niveau.”

Tegenwoordig willen de benen van Rien niet meer zoals vroeger. Autorijden kan gelukkig nog wel. Dat is bij het ouder worden een grote uitkomst met die eeuwige ‘hucht’ in Rhenen. Maar lange wandelingen maken, zoals hij vroeger vaak en graag in de omgeving met zijn vrouw deed, dat is er niet meer bij. Ada is wat mobieler en volgt haar man. ,,Als je samen bent dan moet je ook veel samen doen”, zegt ze. 

ARGENTIJNS RESTAURANT

Zolang het dus nog kan, trekken ze samen veel op. Ada: ,,We gaan regelmatig ergens eten. Dat gunnen we ons.” Hebben ze een vast restaurant? Ada: ,,Vaak wordt dat eethuis De Veerstoep in Ochten.” Rien haast zich erbij te vertellen: ,,Maar ook bij de Argentijn in Veenendaal.”

Hoe komen ze daar terecht, wil de verslaggever weten. El Rancho moet je immers weten te vinden want het ligt midden in een volkswijk. ,,Bij 3Zussen was geen plek en ik had hier wel eens van gehoord. Het beviel ons zo goed, dat we er nu blijven komen, al jarenlang. Het zit er altijd vol…”