Veenendaals oudste inwoonster Miep Diepeveen 103 jaar: ‘Ik ben een dankbaar mens’

VEENENDAAL Een paar weken geleden ging burgemeester Gert-Jan Kats op de koffie bij mevrouw Diepeveen-Hommersom. Mét een flinke bos bloemen. De reden? Miep Diepeveen werd op 17 december 103 jaar oud. De oudste inwoonster van Veenendaal woont in verpleeghuis De Meent. Daar wordt ze liefdevol verzorgd door onder andere Roelof. ,,Hij maakt altijd grapjes, dat vind ik leuk”, zegt Miep Diepeveen met een ondeugend lachje.

door Lilian Steensma-Valkenburg

Haar gehoor en stemgeluid laten haar na 103 jaar trouwe dienst een beetje in de steek, maar aan haar geheugen mankeert niet veel. Miep is klein van stuk, maar duidelijk aanwezig in haar kamertje op de afdeling Frisia. Als verzorgende Roelof haar na het rustuurtje uit bed heeft geholpen, thee heeft ingeschonken en haar parelketting heeft omgedaan, begint ze te vertellen. 

NAKOMERTJE

,,Ik was een nakomertje in een gezin met zeven kinderen en toen ik dertien jaar was, waren mijn beide ouders overleden. Ik verhuisde van Dodewaard naar Veenendaal om op de Klaas Katerstraat bij mijn oudste zus te gaan wonen. Daar kwam een advocaat aan te pas. Die man zei tegen mijn zus: ‘U neemt een puber in huis, weet waar u aan begint!’ Ik wist dus dat ik me moest gedragen, want ik wilde niet naar een tehuis.”

DOKTER VERGOUWEN

Als ze terugdenkt aan haar jeugd, heeft ze het al vrij snel over de oorlog. Niet zo vreemd; ze was begin twintig toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak en ze maakte die tijd in Veenendaal heel bewust mee. ,,Mijn vriendin Nel en ik kwamen eens op de Markt een Duitse soldaat tegen. Hij hield ons staande, waarschijnlijk omdat hij dacht dat Nel Joods was. De soldaat zei: ‘Jullie riepen Oranje Boven!’ Ik werd kwaad, want het was niet waar. ‘Je moet naar dokter Vergouwen om je oren te laten uitspuiten!’, zei ik en we liepen zó door. Toen ik in de oorlog een keer op de boerderij van mijn broer in Dodewaard was, kwamen daar Duitsers langs om melk op te halen. Ik ging de melk halen, maar schepte eerst stiekem het vet eraf, dat was het meest voedzame. Die Duitsers moeten gedacht hebben, wat smaakt die Hollandse melk waterig...” Ze moet erom lachen, maar kijkt dan weer wat ernstiger. ,,Ik ben nooit bang geweest, want ik weet dat ik altijd word vastgehouden”, zegt ze, wijzend naar boven.

(tekst gaat onder de foto verder)

Mevrouw Diepeveen en haar grote liefde Gert.  - Eigen foto

HUISHOUDING

Als jonge vrouw werkte Miep in de huishouding, onder andere bij vroedvrouw (verloskundige) Van der Ben en in de woning boven de zaak waar Frans Diepeveen kachels en lampenkappen verkocht. Haar salaris: drieënhalve gulden - nog geen twee euro -  per week. ,,Van mevrouw Van der Ben hoefde ik de schoenen niet te poetsen. Dat vond ze mannenwerk, dus dat moest haar man maar doen. In die tijd kreeg ik verkering met Gert. We hadden veel plezier op de dansvloer van La Montagne, dat heet nu de 3Zussen. We betaalden daar een kwartje entree. Alleen, toen daar tijdens de oorlog ook Duitsers kwamen, deed eigenaar Van Dolderen de tent dicht. Hij wilde geen moffen in zijn zaak.”

Ik ben nooit bang geweest, want ik weet dat ik altijd word vastgehouden

TANKS IN DE HOOFDSTRAAT

In 1945 is de oorlog eindelijk afgelopen. Miep en een zus van Gert vieren feest in de Hoofdstraat. Als daar een tank stopt, klimmen de jonge vrouwen er bovenop en rijden een stukje mee met de Engelse bevrijder. Een jaar later kunnen Gert en Miep eindelijk trouwen. 

Ze vragen een zegen over hun huwelijk in de Kokse kerk, het pand waarin nu Downtown is gevestigd. ,,Het zag daar zwart van het volk”, weet ze nog. ,,In die kerk trouwden meisjes niet in een witte jurk, dat hoorde niet. Mensen waren dus wel verbaasd dat ik in een ivoorkleurige jurk trouwde. Mijn bruidsboeket mocht ik eigenlijk niet meenemen de kerk in, maar ik zei: kijk eens, hier naast mij in de kerk staat een stoel en daar komt het boeket op te liggen. Zo!” Ze moet er zelf nog om lachen.

MANUFACTUREN

Miep en Gert betrekken een woning aan de Savornin Lohmanstraat, het huis dat ze huren van een kameraad van Gert. ,,We kregen twee dochters, Diny en Willy. Gert verkocht manufacturen op de markt; nachthemden, ondergoed, lakens en dat soort zaken. Hij stond jarenlang op dinsdag in Veenendaal op de Markt. Omdat we een zaak hadden, kregen we als één van de eersten bij ons in de straat een telefoon. Het nummer weet ik nog: 187, maar drie cijfers”, zegt Miep. 

In 1987 overlijdt Gert. Miep blijft alleen achter in haar het huis op de Savornin Lohmanstraat, de plek waar ze blijft wonen totdat ze in 2023 verhuist naar verpleeghuis De Meent. 

Ze volgt het nieuws en leest elke dag de krant. Ze besluit: ,,Nu ik hier woon hoef ik niet meer zelf te koken, dat is fijn. Ik heb een goed leven gehad samen met Gert, ik ben een dankbaar mens.”