Herinneringen aan bakker Bos van de Nieuweweg

VEENENDAAL Afgelopen december deden we in deze krant een oproep om de dochters van bakker Bos van de Nieuweweg te traceren. Er kwamen diverse reacties binnen wat uiteindelijk resulteerde in een aangenaam bezoek bij Bep en Corrie, dochters van Henk en Coba Bos. Hendrik Cornelis Bos (11 september 1917), werkte bij diverse bakkers in Veenendaal voordat hij in 1944 de stap nam om samen met zijn vrouw Jacoba van Hunnik (7 februari 1924) een eigen bakkerij te beginnen aan de Nieuweweg 56/58.

door Anne Slok namens Oud Veenendaal

Het huis werd gehuurd van Willem Leeuwis die even verderop ter linkerzijde van de Nieuweweg zijn autobedrijf had. Wat voor de meeste Veenendalers het meest in herinnering is gebleven, is het snoepwinkeltje met ijsloket, net naast de toenmalige Apostolische Kerk. Die viel natuurlijk het meeste op. Met een dubbeltje vastgeklemd in menig kinderhand werd er lang door het winkelraam getuurd wat te kopen. Worden het 10 centendroppen, 4 pakjes kauwgom of misschien 2 stukken zoethout? Keuze gemaakt en je werd steevast begroet door Coba met de woorden: ,,Zeg het maar….”

GEDULDIG EN AARDIG Betty Schoonderbeek was één van de lezers die reageerde op onze oproep. Ze schrijft: ,,Ik woonde als kind op de Mulderslaan 44. Nadat we snoep gekocht hadden kropen we gezellig achter de zware beugel bij de etalage. Dat vonden ze helemaal niet erg. De eigenaren herinner ik me als hele geduldige en aardige mensen.”

(de tekst gaat onder foto verder)

De zussen Corrie Henzen (l) en Bep Ravenhorst praten honderduit over de winkel. - Anne Slok

Achter het woonhuis annex snoepwinkeltje was de bakkerij. Henk Bos bakte daar zijn brood en ventte het ook zelf uit. Jannie Onnink uit de Korte Molenstraat, die ook reageerde op de oproep, weet te vertellen dat ze wel eens een teil vol zoete appels schilde, deze aan een touw reeg, en deze mee gaf aan de bakker die ze dan droogde boven de oven.

Nee, Henk en Coba waren niet zo moeilijk. Er werd niet alleen brood verkocht. Steevast waren er flessen jenever verstopt in de ‘lelijke eend’, hun auto. Ook werd er onder de toonbank jenever verkocht. Nu is dat ondenkbaar, maar in de jaren ’50 en ’60 gebeurde dat bij meerdere kleine zelfstandigen.

Pa deed altijd een scheut jenever door het beslag van de gevulde koeken. Misschien werden ze daardoor zo goed verkocht...

SCHEUT JENEVER Bep en Corrie praten honderduit. ,,We maakten en verkochten strooplollies, zwarte ballen, gevulde koeken en nog veel meer. Pa deed altijd een scheut jenever door het beslag van de gevulde koeken. Misschien werden ze daardoor zo goed verkocht...” 

De dames, 76 en 72 jaar jong schateren het uit als ze aan hun jeugd terugdenken. ,,Met sinterklaas maakten we ook altijd chocoladeletters. In de toonbank, achter glas goed zichtbaar, werden de gebroken stukken letters verkocht. Waren er geen brokken meer, dan werden gewone letters in stukken gebroken en in de winkel gelegd. Je kon toch geen nee verkopen?”

Er zijn meer herinneringen, bijvoorbeeld over de openingstijden die geen limiet kenden. ,,De winkel ging om een uur of acht open en tegen de tijd dat we naar bed gingen dan werd de deur op slot gedraaid. De mensen hadden het niet breed. Kwam er bij klanten soms onverwachts visite, dan werd er vaak op zaterdag, of zelfs op zondag aangebeld om een paar flesjes bier of een half broodje te kopen. Was er geen brood meer over, dan werd er brood uit de eigen broodtrommel gehaald”, zo vertelt Bep. ,,Wij kregen dan wel beschuit of zo.”

(de tekst gaat onder foto verder)

De panden waren schuin achter de Nieuwe Molen gesitueerd. - HVOV/Nico van Ginkel

GEZIN IN DE KERK ,,We woonden naast de Apostolische Kerk”, zo gaat Corrie verder. ,,Met de zomerdag stond daar vaak de deur van de kerk open. Mensen bleven op zondag vaak stilstaan om te luisteren naar het mooie gezang wat over de Nieuweweg klonk. Wat veel mensen niet meer weten is, dat er voorin de kerk een gezin woonde. Ik dacht dat het de familie Van Kesteren was. Wij speelden regelmatig in de kerk. Zaklopen, hoelahoep en zelfs hielden we er hardloopwedstrijdjes.”

Henk en Coba maakten lange dagen en werkten hard. In 1980 zijn ze gestopt met hun winkeltje en bakkerij. Ze mochten samen nog een aantal jaren doorbrengen. Het winkeltje en de bakkerij zijn verdwenen. Het beeldbepalende pand is behouden gebleven. Henk is in 2006 en Coba in 2010 overleden. Het zijn nu zoete herinneringen die de kinderen koesteren en nog vaak met elkaar én anderen delen.
Mijmeringen aan een tijd die nu vrijwel voorbij is. Het was veel rustiger dan tegenwoordig maar wat was het een strijd om een vaak karig bestaan... Hard werken hoorde daarbij.

De smalle doorgang van de Nieuweweg naar de Mulderslaan is er nog steeds. - HVOV/Nico van Ginkel