Dutch Domino Team verbreekt record: 788.390 dominostenen vallen in Veenendaal

VEENENDAAL Na ruim twee weken bouwen stonden er achthonderdduizend stenen klaar in Sporthal De Vallei. Doel dit jaar was, naast vermaak voor bouwers en publiek, het record van het team te verbreken. Een record dat stond op net iets meer dan 700.000 stenen. ,,Met 788.390 stenen dit jaar is dit ruimschoots gelukt’’, zegt een meer dan tevreden Pim Vriens van het team op de avond van het record. 

Door Denise Hoek en Ted Walker

Bouwer Wim van Otterwijk (36) is vol energie bij aanvang van de show. Hij vertelt: ,,Ik ben de oudste bouwer van de groep. De jongste bouwer van de groep is vijftien jaar. We hebben hier in twee weken tijd gemiddeld met dertig bouwers, achthonderd, zevenduizend en nog een paar honderd extra stenen neergezet. Vandaag is de grote dag dat alles om gaat.’’

Twee weken in een sporthal dominostenen netjes neer plaatsen, Wim vindt het geweldig: ,,Het allerbelangrijkste wat ik eruit haal is de creativiteit. Met dominostenen kun je veel dingen maken. Met een kleurpotlood en verschillende kleuren kun je een mooie tekening maken. Dat doen we met onze dominostenen ook, maar met onze stenen kun je ook de lucht in. Je hebt niet alleen maar platte plaatjes, maar ook hoogtes. Het stapelen van de stenen is echt mijn favoriete taak.’’

TIJD

De zomervakantie van Wim bracht hij grotendeels door in de sporthal ,,Ik heb nu nog drie dagen vakantie, want we moeten hier nog twee dagen opruimen, één dag de was en dan begint mijn werk weer gewoon. We hebben twee dagen nodig voor het opruimen, omdat je de stenen niet zomaar met een bezem bij elkaar kan vegen. Alle kleurtjes moeten weer uitgesorteerd worden in de juiste bak en dan zitten er nog stenen in van zeven verschillende personen, dus je moet ook nog opletten dat bijvoorbeeld grijs niet in bak grijs gaat, want die grijs kan ook van persoon a zijn. Maar afgaande dat je twee weken bezig bent om ze neer te zetten, is twee dagen opruimen is nog relatief kort. ‘’

De voorbereiding van het grootste project duurt ruim een jaar. ,,Voor het volgende jaar zijn we al een maandje of vijf bezig met het verzinnen van de ideeën en projecten. Na dit evenement hebben wij een evaluatie en na die evaluatie begint de voorbereiding voor het volgende evenement. Dan worden de ideeën die we hebben omgezet naar plaatjes en zo wordt dat weer omgezet naar projecten. Daarna gaan we uitrekenen of we genoeg stenen hebben van de juiste kleur om dit weer allemaal mogelijk te maken.’’

EIGEN VERHAAL

Wim vertelt dat de groep dit jaar een eigen verhaal wilde vertellen met de gekleurde steentjes: ,,We wilden dit jaar weer een eigen verhaal vertellen. We hebben gekozen voor tijdreizen, omdat we het leuk vonden om iets anders te pakken en het is een thema waarin we meer creativiteit kwijt konden. Zo zou je er tegenwoordig niet meer aan denken om een heks te gaan verbranden, terwijl wij dat stukje uit de middeleeuwen wel meenemen in dit verhaal. Daar kunnen we leuk mee spelen.’’

,,Ook de toekomst komt erin voor, want dat hoort ook bij tijdreizen’’, gaat Wim verder. ,,Onze show maken we dit jaar in vier tijdzones, want ook het heden en de prehistorie komt voorbij. De tijdmachine stuurt onze drie acteurs van het heden een uurtje de toekomst in en terug. Daar gaat iets niet goed, waardoor onze drie tijdreizigers in drie totaal verschillende tijdgebieden terechtkomen. Een ‘happy ending’ vinden we leuk, dus het komt uiteindelijk ook allemaal weer goed.’’

ZELF HET LONTJE AANSTEKEN

De eerste dominosteen aantikken, waardoor het hele kunstwerk omgaat, kun je vergelijken met een lont van vuurwerk aansteken: ,,Iets zelf doen is leuker dan er alleen naar kijken. Veel mensen denken altijd: wat een monnikenwerk en daar ben je dan twee weken mee bezig, in twintig minuten ligt alles om, is dat niet zonde? Nee, want daar hebben wij twee weken naar toegewerkt. Het hele proces van ‘het aansteken van het lontje’, het aantikken van de dominosteen is gewoon prachtig om te doen. De ‘falldown’ van achthonderdduizend stenen, dat maakt het hart van een ieder die hieraan gewerkt heeft vol met vreugde.’’

De gelukkige die uit de grabbelton de groene steen pakte, en zo de eerste dominosteen mocht aantikken, was Marco (25) uit Duitsland. ,,Het is een geweldig gevoel om de steen te mogen aantikken. Ik mag twee weken werk omgooien. Toen ik de groene steen pakte was ik zo verrast. Dertig bouwers mochten grabbelen en ik schatte de kans dat ik hem zou pakken laag. En toch pakte ik hem. Wel ben ik nerveus, want het kan ook fout gaan. Ik heb acht dagen meegebouwd, maar volgend jaar wil ik er de volle twee weken zijn.’’

INCIDENTJE

Niet alles ging honderd procent goed, zegt Wim: ,,We hebben een paar kleine incidentjes gehad, waardoor we even in shock waren. Op dat moment was er vijf minuten lang een doodse stilte. Dat gebeurt niet vaak. Veel mensen met de handen in het haar, niet wetend wat te zeggen. Gelukkig hebben wij een heel sterk team, wat elkaar bij elkaar gebracht heeft. We hebben samen de schouders eronder gezet en hetgeen wat gevallen was, weer recht gezet.’’

Het team is nog altijd blij met Sporthal de Vallei: ,,Voor het vijfde jaar op rij zitten wij in Sporthal de Vallei. Het eerste jaar dat wij hier terechtkwamen was echt een lot uit de loterij, omdat we maanden voordat het evenement zou plaatsvinden op zoek moesten naar een nieuwe hal.  Toen hebben wij een geweldige kans hier gekregen. Naast de sporthal hebben wij de mogelijkheid om hier te blijven slapen in de kleedruimtes. Maar we hebben ook het geweldige team van het restaurant die voor ons elke avond het diner bereid. Voor ons is dit een toplocatie. ‘’

Afterparty

Na het vallen van de laatste steen en het uitsterven van het enorme applaus werd het publiek uitgenodigd om onder het genot van een drankje ‘Happy Time Travel Day’ te vieren. Ondertussen werd er door het team koortsachtig geteld waarna de verlossende woorden kwamen dat het record werd verbroken. ,,Het was een ongelooflijk gevoel’’, zegt Marco achteraf. ,,Dit evenement te mogen starten, waaraan zoveel mensen hun steentje hebben bijgedragen, het voelde als een eer.’’