Hoopvol boek over verlies op jonge leeftijd: ‘Soms moet je dwalen om thuis te vinden’

VEENENDAAL Tussen angst en herinnering. Zo voelde Asya Sebzeci zich toen ze twee jaar geleden een vriendin verloor. Het is ook de titel van het hoopvolle boek dat ze schreef. Geen stappenplan of recept voor rouwverwerking, maar zoals zij het voelde. Tot haar aangename verrassing blijken veel mensen zich in haar tekst te herkennen. Omdat ze ook iemand hebben verloren. Of zichzelf. ,,Soms moet je dwalen om weer een stukje thuis te vinden.”

door Arjan van den Berg

Wie haar woordkeuze en vooral het gevoel dat erin ligt leest, zou niet zeggen dat ze van nature geen lezeres is. Ze houdt er ook niet van. Langere teksten schreef ze ook nooit. Wel gedichten op haar socials, maar zeker geen boek. Toen ze haar gedachten over het verlies op papier zette, kwam het eruit. ,,Eerst voelde het te dichtbij en wist ik niet of ik het uit mijn hoofd kon krijgen. Toen ik ging schrijven, bleef het stromen. Mijn moeder had toen door hoeveel impact het op me had. Zij zei: waarom maak je er geen boek van? Binnen een week was het klaar.”

VLINDERS

Het is helemaal haar eigen boek geworden, bedoeld voor iedereen die er steun uit kan halen. Geen reguliere uitgever, geen publishing on demand, maar in eigen beheer. Ze heeft alles zelf ontworpen. Zo staat er geen tekst op de rug, omdat ze dat te druk vond en wordt de voorkant opgeluisterd door vlinders. ,,Ik vind vlinders heel mooi. Sinds ik het boek schreef, zie ik veel witte vlinders. Ik heb ook een kettinkje met een vlinder en de initialen van die vriendin. Vlinders voelen dichtbij. Het ene moment zie je ze, het andere moment niet meer. Maar ze zijn er wel. In elk klein ding zie ik haar terug.”

Na het wegvallen van haar vriendin voelde ze zich onbegrepen in haar verdriet. Haar klasgenoten hadden niet zo’n contact met haar vriendin als zij had en het was de eerste keer dat ze iemand verloor die zo dichtbij stond. Natuurlijk waren mensen er wel, maar niet in dat verdriet, zo voelde het. Alsof ze zichzelf kwijtraakte. Ze wist niet goed met wie ze kon praten. Nu het boek af is en gelezen wordt, blijkt ze toch niet zo alleen in haar gemis te staan. ,,Je hebt me laten huilen”, zei iemand. Nu voelt ze zich beter begrepen.

VERDWALEN

Tijdens het schrijven, las ze stukken terug om het aan te scherpen en de tekst te verbeteren. Nu het af is, doet ze dat niet meer. Het is te confronterend, ze is bang dat er dan teveel emoties naar boven komen. ,,Ik kreeg paniekaanvallen. Naar buiten gaan, was moeilijk voor me.” Nu gaat het wel weer beter. Momenteel volgt ze een opleiding Marketing en Communicatie, maar het liefst wordt ze actrice.

,,Op het podium kun je rustiger jezelf zijn zonder vooroordelen. Ik ben van plan om vaker te schrijven op mijn Instagram over mijn angsten en gevoelens. Er wordt op mijn leeftijd niet veel over gepraat en ik zou het mooi vinden als jongeren dat meer durven te doen. Iedereen moet zijn verhaal kwijt kunnen. Ik hoop met mijn boek mensen te helpen. Je mag een stukje verdwalen, als je maar wel je eigen pad vindt.”

Het boek ligt bij Vermaas Lederwaren in de Passage, bij Van Kooten en bij de Bibliotheek. Daarnaast is het overal te bestellen.