Veel reacties op ‘menselijk monument’ Jan Weppelman

Veenendaal - Het verhaal over Jan Weppelman, die wat afgelegen woonde aan de rand van Veenendaal, zoals vorige week in deze krant en gepubliceerd onder auspiciën van de vereniging Oud Veenendaal, heeft zoals  verwacht ontzettend veel reacties opgeleverd. Vooral op de Facebooksite van de Rijnpost werden veel herinneringen gedeeld. Een bloemlezing.

Door Martin Brink

 Jan Weppelman leefde van 1913 tot 1995 en bewoonde een wat bouwvallig huisje langs de Munnikenweg. Daar woonde hij zijn leven lang, steeds meer onder kommervolle omstandigheden. Vooral nadat zijn moeder in de jaren zeventig overleed. Het was maar goed dat er mensen waren die om hem bekommerden. Anders was hij helemaal vereenzaamd. Die regelden thuizorg en zijn huisje werd zelfs verbeterd.

Gelovig man

Jan Weppelman was een zeer gelovig man. Hij bezocht wekelijks de diensten in de Oude Kerk op de Markt en met dominee Aaldert Talsma kreeg hij een goede verstandhouding. Die bezocht hem regelmatig. En wie de dominee óók kende had altijd een streepje voor bij Jan. Daar aan aan de periferie van de gemeente ging zijn leven zoals het kwam. Slechts met een pontje over de Grift was zijn huisje bereikbaar. 

Af en toe ging hij op de fiets om in de omgeving boodschappen te halen. Soms zelfs met zijn moeder achterop de fiets. Zijn land werd opgekocht en door de gemeente omgezet naar bouwgrond. Nu staat er een complete woonwijk en niets herinnert meer aan één van de laatste ‘paradijsvogels’ van Veenendaal.

Mensenschuw

Anne Slok, al vele jaren deskundig historisch medewerker van deze krant én bestuurslid van de vereniging Oud Veenendaal, schreef er een bevlogen verhaal over in zijn historische serie ‘Ergens in Veenendaal.’ Vooral de illustraties van oud-fotograaf Brand Overeem, één van de fotografen die Jan vanaf begin jaren negentig over de vloer kreeg, waren zonder meer treffend. Hij maakte een innemende en bijzondere reportage. Jan bleef daarop zichzelf, misschien wat mensenschuw door de steeds veranderende wereld om hem heen en waarin hij zich met moeite staande kon houden. Mensen reageren op Facebook dat ze het jammer vinden dat voor zulke mensen geen plek meer is in de huidige tijd: ‘’Zij leefden hun leven kwetsbaar maar dat was in hun ogen goed.’’ Iemand reageert: ‘’Ik zie hem nog fietsen met rode zakdoek om zijn hals.’’ 

Papkoker

Tachtigplusserr Jaap van de Pol: ‘Ik ben er diverse keren op huisbezoek geweest. Hij riep dan: van wie ben je er een? Ik zei dan: een kleinzoon van de Papkoker. Dan pas kon je overvaren.’’ Joke Heikamp: ‘’Heb nog bij hem gewerkt via de thuiszorg. Hij praatte niet veel behalve als hij merkte dat je dominee Talsma kende. Dan kreeg je veel voor elkaar. Goede herinneringen aan hem.’’ Theo Aalbers: ‘’Ik ben in 1965 geboren op de Munnikenweg. Wij waren als kind bang voor hem terwijl hij vaak met m’n vader praatte.’’ Ruben van Woerkom: ‘’Toen ik vanaf de kleuterschool van ‘De Schakel ‘ alleen over weilanden uitkeek was er hier en daar een boerderij. Iedereen van onze jonge leeftijd wist dat daar ‘de kluizenaar’ woonde. Het is bizar te bedenken hoeveel er bijgebouwd is.’’

Vergaan en vergeten

Mirjam van Beveren plaatst een emotioneel betoog: ‘’Zo jammer dat alles wat vergaan is in Veenendaal ook vergeten moet worden. En elke dag gaat dat nog door in Veenendaal. Vernieuwing onder het motto er één nieuw geheel van te maken. Maar ondertussen worden wijken als het Franse Gat onherkenbaar verminkt. Mooie straten zoals de Patrimoniumlaan moeten hoe dan ook de historie verliezen. Eerst de mooie bomen gekapt en nu de unieke winkeltjes die om economische redenen ‘geholpen’ worden om te verhuizen naar ‘de winkelstraat’ in de hoop om nog iets van de investeringen in een groots winkelcentrum te redden van een stille dood nu online winkelen de norm wordt. Daar waar je nog een praatje kan houden op de markt in je eigen wijk, je die speciale service nog kan verwachten in dat eenmanszaakje om de hoek, dendert Veenendaal door naar iets waar niemand eigenlijk op zit te wachten. Jammer dat de originele inwoner zich steeds minder herkent in de eigen omgeving.’’

Oud Veenendaal

Eerdere pogingen om Jan ergens te vernoemen, waren vruchteloos. Nu doet de vereniging Oud Veenendaal opnieuw een verzoek. In een persoonlijke mail naar de burgemeester is gevraagd om het brugje aan de Munnikenweg, op ongeveer de plek waar hij woonde, zijn naam te geven. Wordt vervolgd dus!