Na 52 jaar van eengezinswoning naar appartement: ‘Ik ben hier gewoon weer lekker thuis’

REGIO In het appartement van mevrouw Blijerveld-Bakker is het rustig. Op de achtergrond bromt zacht de wasmachine en door het open raam klinkt het geluid van spelende kinderen van de naastgelegen basisschool. Het zijn alledaagse geluiden, maar voor haar zijn het tekenen van leven om haar heen. ,,Dat vind ik heerlijk”, zegt ze. ,,Je hoort dat je niet alleen bent.”

Mevrouw Blijerveld-Bakker woont inmiddels zes jaar in De Weijer in Bunnik. Toen ze hoorde dat ze in aanmerking kwam voor een appartement, kwam ze elke week even kijken hoe de bouw vorderde. ,,Ik was echt verbaasd toen ik het voor het eerst zag”, vertelt ze. ,,De ruimte, de ligging, de rust. Ik vond het prachtig.”

Het appartement werd kaal opgeleverd: betonnen muren en vloeren, alles moest nog bewoonbaar worden gemaakt. Midden in coronatijd was dat een uitdaging. ,,Het duurde allemaal langer, mensen waren moeilijk te krijgen, materialen ook. Maar toen ik er eenmaal woonde, had ik het hier vanaf het begin naar mijn zin.”

52 JAAR

Voor haar verhuizing woonde ze in een eengezinswoning in het dorp, waar ze maar liefst 52 jaar heeft gewoond. De trap werd lastiger en door haar toenemende visuele beperking groeide de zorg. ,,Mijn dochter zei: mam, je gaat steeds slechter zien. Dat huis met die steile trap is eigenlijk niet meer zo’n goed idee.”

In eerste instantie voelde verhuizen als een verlies. ,,Je laat toch veel achter: je tuin, je schuur, je zolder. Je moet opruimen.” Maar inmiddels kijkt ze daar heel anders tegenaan. ,,Ik zit hier ook heerlijk op mijn terras. ’s Ochtends in de zon. Dat is echt genieten.”

De verhuizing zelf was een warme periode. ,,Mijn kinderen, kleinkinderen, mijn zus en zwager hebben enorm geholpen. Het was eigenlijk een hele vrolijke tijd. Dat je het met elkaar doet.”

REGIE OVER EIGEN LEVEN

Zelfstandig wonen betekent voor mevrouw Blijerveld-Bakker vooral: haar eigen ritme en overzicht behouden. Door haar slechte zicht is haar eigen huis haar veilige basis. ,,Hier weet ik alles te vinden. Ik heb zelf de kasten ingericht. Zolang ik weet waar alles ligt, kan ik het lang volhouden.”

Ze kookt zelf, met hulpmiddelen die passen bij haar zicht. ,,Mijn kookplaat heeft gele en zwarte vlakken, die kan ik onderscheiden. Als er niets op staat, kan ik niet koken. Maar zo lukt het prima.” Ook bakken doet ze graag. Met een pratend horloge, vaste handelingen en een beetje creativiteit redt ze zich. ,,En het komt altijd goed.”

De woning helpt daarbij: alles is gelijkvloers, de badkamer is ruim en comfortabel, en de vloerverwarming noemt ze ,,echt geweldig.” ,,Het staat hier ook niet te vol. Dat vind ik belangrijk. In sommige huizen weet ik niet waar ik moet lopen. Hier voel ik ruimte.”

ZORG DICHTBIJ

Ze ontvangt thuiszorg via QuaRijn voor ondersteuning bij medicatie en oogdruppels. ,,Fantastische vrouwen”, zegt ze zonder aarzeling. ,,Altijd bereidwillig. Ik ben er heel blij mee.”

Tegelijk benadrukt ze dat wonen in De Weijer écht zelfstandig wonen is. ,,De thuiszorg is niet automatisch beschikbaar. Je moet het zelf aanvragen bij QuaRijn. Het woonzorgcentrum op de begane grond levert geen zorg aan de bewoners van de appartementen. Het is goed dat mensen dat weten.”

Voor haar werkt die combinatie precies goed: ondersteuning waar nodig, maar zelf blijven bepalen hoe haar dag eruitziet. ,,Ik wil niet dat alles uit mijn handen wordt genomen. Zolang ik het zelf kan, ga ik lekker door.”

Ook buiten de deur staat ze er niet alleen voor. Meerdere keren per week gaat ze zelf naar de Albert Heijn. Ze loopt altijd hetzelfde, vertrouwde paadje. ,,Ik verdwaal anders.”

HULP IN SUPERMARKT

In de supermarkt kent het vaste personeel haar. ,,Ze weten dat ik slecht zie. Ze lopen rustig met me mee, helpen kiezen, vragen of ik nog iets nodig heb. Dat kost energie, maar ik ben zó gelukkig dat ik het nog kan.”

In het appartementengebouw zelf is het contact met andere bewoners heel goed, ze spreekt haar buurvrouwen regelmatig. Wat wel jammer is, is dat er niet een plek is waar ze goed samen kunnen komen. Tegelijk beseft ze ook dat dat uitdagingen met zich meebrengt; want wie houdt dan bijvoorbeeld een gezamenlijke ruimte schoon. Het zou fijn zijn als er vanuit QuaRijn meer wordt georganiseerd, dat is nu nog wisselend: ,,Er wordt niet standaard iets georganiseerd. Dat is soms jammer.” De nieuwjaarsborrel in het kantoor van het QuaRijn-wijkteam, georganiseerd door stagiaires en thuiszorgmedewerkers, vond ze een fijn initiatief. ,,Het was leuk, maar het is er niet structureel.”

THUISKOMEN

Ze hoopt hier nog jaren te mogen wonen. ,,Als ik gezond blijf en niet val”, zegt ze lachend, in de woorden van haar kinderen. Als ze onderweg is geweest – boodschappen, een activiteit van de Zonnebloem – en weer thuiskomt, voelt dat iedere keer hetzelfde. ,,Dan ga ik in mijn stoel zitten en denk ik: ja… ik ben weer lekker thuis.” En terwijl de wasmachine stopt met draaien en buiten de kinderen blijven spelen, vat ze het zelf misschien wel het mooiste samen: ,,Ik ben hier gewoon het gelukkigst. In mijn eigen omgeving.”

Dit artikel wordt u aangeboden door QuaRijn. Ook profiteren van het grote bereik van de print- en online kanalen van De Rijnpost.nl? Neem dan contact op met Marieke van Egdom (06-83627260, m.v.egdom@bdu.nl), Frans de Kleuver (06-55780474, f.d.kleuver@bdu.nl) of Petra Morren (06-21523743, p.morren@bdu.nl).