Pelgrim?

VEENENDAAL ‘Een Pelgrim is iemand die naar een andere plaats reist, om daar eene godsdienstige handeling te verrichten’ Dat is wat Van Dale zegt.

Nu ga ik niet Van Dale de les lezen, maar de definitie klopt wat mij betreft niet helemaal, of liever gezegd helemaal niet. Natuurlijk zijn er verhalen van mensen die naar plekken trokken waar heiligen verschenen of onverklaarbare genezingen plaatsvonden. En natuurlijk putten mensen moed uit de verhalen en sages en dat is fijn voor die mensen. Wij kennen de beelden van Lourdes ook, de vertwijfeling van mensen, maar ook de hoop dat hen een wonder kan overkomen, waardoor mensen weer kunnen lopen of dat de ziekte uit hun lichaam verdwijnt.

Natuurlijk is Santiago de Compostella in Galicië een van de bekendste bestemmingen voor pelgrims vanuit de hele wereld. Er zijn al miljoenen voetstappen gezet op al die camino’s die naar Santiago leiden. Mijn vrouw oefent al weken om de Camino Portugues vanaf Porto naar Santiago de Compostella met goed gevolg af te gaan leggen. Haar tas en natuurlijk de rugzak is al weken in positie gebracht. Vandaag heeft ze weer een rondje Veenendaal gedaan. Iedere keer vraagt ze of ik meeloop. Ik stel het iedere keer weer uit.

Lopen verruimt de geest, dat heb ik een paar jaar terug wel gemerkt, toen we de Camino Ingles liepen. Na drie dagen kom je in een soort van trance en laat je Veenendaal en de dagelijkse beslommeringen achter je. We liepen een paar jaar terug niet met een bepaald doel, zo dachten we. Wel had mijn vrouw babyspulletjes meegenomen op de Camino van ons kleinkind Jolie.

Lieve Jolie overleed na 3 dagen op deze wereld geweest te zijn. Het was een hele moeilijke tijd voor onze dochter en schoonzoon en natuurlijk voor de families en vrienden. Met het overlijden van een baby sterft er ook in jezelf iets. Zo heb ik dat ervaren. Dan geloof je niet dat Sint Jacob zijn graf heeft in Santiago. Je gelooft niet dat iets, wie dat dan mag zijn, jou en je familie en vrienden je van de pijn kan afhelpen. Dan kun je er alleen maar zijn….

Daar ergens op circa 6 km van Santiago begroeven we een kistje met spulletjes voor Jolie. Daar in dat bosje langs het pad waar al eeuwen mensen de route volgen van de verdriet, wanhoop, pijn, die ondefinieerbare pijn en ook van hoop, geluk en liefde. Dat kistje met spulletjes zal in de loop der tijd vergaan, maar natuurlijk dragen we Jolie en alle (klein)kinderen met ons mee. Net zoals u dat doet met uw (klein)kinderen. Net zo!

Ja, wij zijn wandelaars, dat zijn wij. Daar in dat verre Calicië noemen ze dat ook pelgrims. Dat woord past mij niet, ik kan er niet aan wennen. Ik voelde mij daar dan ook geen pelgrim, maar wij hebben daar een prachtige handeling verricht, dat klopt wel!

door Hennie Bos