Sterren

VEENENDAAL Veel mensen hebben iets met sterren. En dat op hele verschillende manieren. Zo bleek anderhalve week geleden half Nederland gevallen te zijn voor de sterrenstatus of sterallures van de jongeman die in die snelle auto reed waar geen ster op prijkte. Dat vallen is mij niet gelukt, want ik heb niks met dat gescheur op een circuit en al helemaal niks met de sponsor die iets levert dat voor niemand goed is, laat staan voor onze leerlingen. Ik hoop dat ik vaag genoeg ben om claims te voorkomen.

Ik vind in het algemeen dat mensen geen sterrenstatus verdienen en geen sterallures moeten tonen. Tenzij ze in stilte dienstbaar zijn aan hun medemensen. Ik bewonder sommige artiesten, sporters of wetenschappers wel om wat zij kunnen, niet om wie zij zijn. Het zal je maar gebeuren dat de hele wereld jou als een held ziet, omdat je ergens goed in bent. Dan breng je het er meestal niet goed vanaf.

DUIZELINGWEKKEND Er zijn ook mensen die hun denken en hun leven helemaal in het teken stellen van de sterren in het heelal. Astronomen die de wondere wereld van de grote getallen onderzoeken. Ooit nam hoogleraar Vincent Icke ons tijdens een opleiding mee, via de grote getallen, de oneindige afmetingen van het heelal (dat dus geen afmetingen heeft), naar de ongelofelijk kleine getallen van de kwantummechanica. Duizelingwekkend aan beide kanten.

Dan zijn er nog mensen die hun leven en denken diepgaand laten beïnvloeden door het mysterie van de sterren. Omdat het ‘in de sterren geschreven staat’. Een eeuwenoude manier van denken die mensen op een bepaalde manier bescheiden en afhankelijk maakt.

ADVENT Ik heb ook iets met sterren. Met adventssterren om precies te zijn. Een paar jaar geleden maakte ik er een van glas-in-lood. Twee Davidsterren in elkaar en in het totaal maar liefst 34 driehoeken, als ik goed heb geteld. Met een mooie symboliek: er moet licht doorheen schijnen, wil deze ster iets uit kunnen stralen.

Vorig jaar maakt ik er een van twee driehoeken van multiplex, met een driehoek eruit gezaagd, op elkaar, bekleed met oud bladlood. Vastgemaakt met asfaltnagels. Vanuit de gedachte dat advent altijd gevoelens van warmte, licht en vrede oproept in de donkere maand december, maar dat het in het kerstevangelie bepaald geen ‘pais en vree’ is. Kerst heeft ook een doffe, zware kant en die spijkers verwijzen naar wat er dertig jaar later gebeurde. Geen plaats in de herberg, een moordzuchtige koning en twee vluchtelingen met een baby, op weg naar het kruis.

Dit jaar had ik nogal wat restanten teakhout liggen na een timmerklus. Daar heb ik dunne latjes van gezaagd, de uiteinden in verstek 30 graden, en daarmee een reeks verschillende sterren getimmerd en gelijmd. Zo bevestigd dat er lichtjes in kunnen. Ik ga ook nog een vijfpuntige ster maken. Dan moet de zaag op 36 graden. Of ben ik toch geen ster in rekenen?

door Willem de Vos, rector CLV