Columnist Jurgen Hillaert blikt terug op 2025: ‘Trots en een beetje schaamte’

VEENENDAAL Rond kerst is het de goede gewoonte om terug te blikken op het oude en wensen uit te spreken voor het nieuwe jaar. Het is niet mijn hobby - ik leef liever in het heden - maar ik zal u mijn bespiegelingen desalniettemin niet onthouden. 

Mijn meest recente terugblik betreft de 0-3 nederlaag die ‘ons’ GVVV vorige week leed tegen PSV. Ik heb een nogal Brabantse familie en was al weken het vuurtje aan het opstoken. Allereerst moest ik ze duidelijk maken dat de G van GVVV niet voor Gereformeerd stond, maar voor Gelders. Verder schepte ik op dat ‘wij’ Samuel, de broer van international Brian Brobbey onlangs aangetrokken hadden. Maar ja, die stond helaas niet op het veld, waardoor we alsnog drie doelpunten om onze oren kregen. Toch merkte ik tijdens het kijken naar de live-uitzending een aangenaam chauvinisme. Trots op ons Veense team, dat toch maar mooi in het Philips Stadion stond. De Veense supporter die in de rust geïnterviewd werd deed jammer genoeg mijn trots omslaan in plaatsvervangende schaamte. Het leven als Veenendaler valt niet altijd mee.

Maar nu ik voetbal - de belangrijkste bijzaak van het leven - besproken heb, kan ik doorgaan met andere reflecties. Het was een opvallend warm jaar. Mede door de branden bij een veevoederbedrijf en cacao-opslagruimte. Geen sneeuw of engelen daalden uit de hemel neer, maar het was vooral verkoold isolatiemateriaal dat onze tuinen en balkons vervuilde. Ook was 2025 het jaar waarin Veenendaal verder groeide, op weg naar 85.000 inwoners. Files op de Rondweg waren geen obstakel meer, maar werden veeleer een levensfase. Kortom, 2025 was voor ‘t Veen een jaar van stilstaan, opschalen, omrijden en doorgaan.

En 2026? Er staan spannende gemeenteraadsverkiezingen voor de deur. Ik hoop dat Veenendaal een stad in verbinding blijft. Oók op individueel niveau. Hef Facebook-, Whatsapp of Instagramblokkades op die je ooit in een moment van frustratie hebt ingesteld. Negeer elkaar niet. Schud elkaar weer de hand. En mocht je incasseringsvermogen je toch een keer in de steek laten en wil je wél je frustraties afreageren, gebruik dan gewoon het e-mailadres hieronder. Dat is ook het lot van een columnist. De prijs voor het mogen hebben van een wekelijkse mening. Ik wens u fijne feestdagen, tal van momenten waarop je denkt ‘hé dit gaat verrassend soepel’ en jaarrond precies genoeg chaos om ‘t interessant te houden.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl