Column Jurgen Hillaert: Unheimisch in mijn eigen stad

VEENENDAAL Afgelopen week voelde ik mij erg unheimisch in mijn eigen stad. Excuus voor dit lelijke germanisme. Maar dit was het eerste woord wat bij mij opkwam toen ik op de Markt op een - wat leek - religieuze manifestatie stuitte. Ik zag fanatiek zwaaiende mensen met Israëlische vlaggen, toespraken en gebeden van dominees en een rabbijn en hoorde een gezamenlijk zingen van Hatikvah, het Israëlische volkslied.  Ik besloot weg te gaan. Een groep studenten uit onze partnerstad Olomouc, die te gast was in Veenendaal, verliet gelijktijdig met mij het plein. 

Ik had een dergelijk gevoel al eens eerder gehad, realiseerde ik mij. Dat was toen het in Veenendaal gevestigde katholieke genootschap Civitas Christiana haar ultra-conservatieve denkbeelden op het Scheepjeshofplein verkondigde. In grimmig uniform. De VVD heeft destijds zelfs Kamervragen gesteld om te onderzoeken of deze enge club niet verboden kon worden.

Maar afgelopen week betrof het dus een bijeenkomst van Israël-sympathisanten, voornamelijk van protestantse huize. De bijeenkomst was aanvankelijk geheimgehouden, omdat men vreesde voor ongeregeldheden. Agenten en BOA’s waren dan ook in groten getale aanwezig. Maar tegendemonstraties bleven uit. 

Is het erg dat mensen stilstaan bij slachtoffers die zijn omgekomen door een terroristische aanslag? Nee, zeker niet! Gruweldaden mag je nooit bagatelliseren en mogen nooit vergeten worden. Juist daarom is het zo belangrijk dat je stilstaat bij ALLE burgerslachtoffers die vallen. Bombardementen waarbij duizenden burgers omkomen, zijn niet minder gruwelijk dan terroristische aanslagen waarbij vele onschuldige burgers zijn gedood. In Israël, Gaza en Libanon raken kinderen ouders kwijt, vrienden en andere familieleden. Waarom zou je selectief rouwen en treuren als aan beide zijden van de grens burgers de dupe zijn?

Wat zou het mooi zijn geweest als er een interreligieuze herdenking zou zijn geweest, waarbij stilgestaan werd bij ALLE onschuldige burgerslachtoffers van de oorlog. In Den Haag sloegen rabbijn Awraham Soetendorp, Imam Shamier Madhar en pastoor Ad van der Helm hiertoe de handen ineen, bijgestaan door burgemeester Jan van Zanen. Wat zou ik trots zijn geweest als onze stad al zo ver was. Geen polarisatie aanwakkeren, maar bestrijden. Maar daarvoor moet je over je eigen schaduw en vastgeroeste denkbeelden heen durven stappen.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl 

Meer columns op De Rijnpost.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.