Cobie werkte drie jaar op een ziekenhuisschip in Afrika: ‘Ik zal nooit meer de Cobie zijn die ik voor Mercy Ships was.’

VEENENDAAL Om ineens twee jaar weg te blijven, leek haar wel veel. Maar de zes maanden dat ze zich na haar opleiding verpleegkunde inzette voor Mercy Ships werden steeds verlengd. Totdat Cobie Waasdorp onrust voelde om nog langer te blijven en de rust kreeg om terug te keren naar Nederland. 

door Arjan van den berg

Voor onbepaalde tijd. ,,Soms denk ik: ik vond het zo mooi, wat doe ik hier. Maar ik weet dat het goed is.”

OPLEIDING VERPLEEGKUNDE

Toen ze aan haar opleiding verpleegkunde begon, wist ze al dat ze haar stage in het vierde jaar in Afrika wilde lopen. In het derde jaar volgde ze een minor ontwikkelingssamenwerking om het jaar daarna in Malawi een helpende hand te bieden in een lokaal ziekenhuis. Haar hart voor Afrika ging harder kloppen. Mercy Ships bleek een passende manier voor haar om zich in te zetten.

ZIEKENHUISSCHEPEN

Het doel van Mercy Ships is medische zorg voor ieder mens en dan specifiek in Afrika. Er zijn twee ziekenhuisschepen. Op het moment zijn dat de Global Mercy die momenteel bij Gran Canaria ligt voor onderhoud en daarna naar Ghana vaart, en de Africa Mercy, die bij Madagaskar ligt. 

MEDISCHE PROGRAMMA’S

Mercy Ships biedt medische programma’s voor mensen in nood, waarbinnen chirurgie de grootste discipline is, en specialistische trainingen voor medisch personeel in de landen die bezocht worden. Nederland is een van de zestien kantoren die de organisatie wereldwijd heeft. ,,Het is eigenlijk begonnen in juni 2022. Ik zou zes maanden gaan. Ik werkte in een ziekenhuis en nam onbetaald verlof. In Afrika dacht ik: ik geloof dat ik hier langer moet blijven. Ik heb alles op mijn werk geregeld en ontslag genomen. Elke keer is het in stukjes verlengd.”

GOUDEN MOMENTEN

In juli vorig jaar zat haar ‘commitment’ erop, zoals dat wordt genoemd. ,,Ik ben begin dit jaar nog naar Madagaskar geweest om aan boord mensen te trainen voor het preoperatieve team. Ik voelde heel erg dat God me terug naar Nederland leidde.”

(tekst gaat verder onder de foto.) 

‘Ik heb de overtuiging dat we niet de laatste hoop zijn voor hen.’ - Mercy Ships

OPERATIE 

Het preoperatieve team aan boord, waarvan Cobie ook deel heeft uitgemaakt, probeert een totaalplaatje te krijgen en bekijkt of een patiënt medisch gezien een operatie kan krijgen. Daarna maakt de chirurg een operatieplan of krijgt een patiënt een ‘nee’ voor een operatie. De daaropvolgende afspraak is een opnamegesprek en worden de patiënten naar het ziekenhuis aan boord gebracht. Cobie heeft ook in het selectieteam gezeten: een team dat voordat het schip naar het land komt patiënten in dat land selecteert voor de fieldservice, zoals de werkperiode wordt genoemd. 

GELIEFD 

,,Als je iemand ziet met een kwaadaardige tumor of heel zieke mensen die terminaal zijn, is dat heel schrijnend om te zien, omdat je weet dat je ze niet kan helpen. Ik heb de overtuiging dat we niet de laatste hoop zijn voor hen. Soms kunnen we niet genezing geven aan hun lichaam, maar wel geestelijke hoop geven. Zelf heb ik heel veel rust gekregen: ik mag ze terug aan God geven. Hij zorgt voor ze, ondanks de tranen en verdriet die ze hebben.”

CONTACT 

Soms verliezen mensen door hun medische conditie contact met hun familie. Door de zorg van Mercy Ships gaan ze langzaam weer ervaren dat ze geliefd zijn, terwijl ze door hun familie verstoten zijn. ‘Jij bent bezeten’ of ‘jij bent besmettelijk’, wordt er dan gezegd. ,,Het is mooi als mensen tegenover je zitten en zeggen: ‘ik ben nog steeds geliefd’, ‘ik ben nog steeds waardevol’. Ik heb vaak van patiënten gehoord, zelfs als ze niet geopereerd konden worden: ‘ontzettend bedankt voor alles wat je hebt gedaan’. Op een keer had ik een opnamegesprek met een vrouw die zou worden geopereerd. We hebben gebeden en in tranen vroeg ze: ‘mag ik voor je zingen’. Dat zijn de gouden momenten van het werk.”

DANKBAARHEID

In de tijd dat ze in het ziekenhuis in Nederland werkte, kreeg ze door Covid ook veel te maken met lijden en pijn. Twee collega’s overleden. Achteraf bezien, ziet ze het als een bijzondere basis die ze heeft gekregen om daarna door te gaan op het schip. ,,Ik zal nooit meer de Cobie zijn die ik voor Mercy Ships was. Ik was een jong meisje dat dacht dat ze alles wel wist. Op het schip zijn zo’n 40 nationaliteiten. Een multiculturele setting doet veel met je. Ik heb een heel sterk rechtvaardigheidsgevoel en heel veel liefde voor culturen gekregen.”

ARMOEDE EN RIJKDOM 

,,Het leven heeft op een andere manier waarde gekregen. Ik hecht niet veel meer aan materiele dingen. Ik heb zoveel leed en armoede gezien, maar ook zoveel rijkdom. De mensen leven zo met de dag.” Naast Madagaskar, bracht ze als verpleegkundige ook tijd door in Sierra Leone en Senegal. Madagaskar heeft een eilandvibe en is erg arm. Het meer ontwikkelde Senegal is veelal islamitisch en het arme Sierra Leone is getekend door ebola en burgeroorlog.

CULTUUR 

Ze herinnert zich levendig hoe in Senegal de cultuur vooral op straat leeft. Dorpsbewoners zitten buiten bij elkaar. Ze maken thee, de een is schoenen aan het poetsen, terwijl een ander pinda’s pelt en ouderen met elkaar een gezellig gesprek aangaan. “Ze leven in gemeenschap, afhankelijkheid en dankbaarheid voor wat ze hebben. Leven met de dag en met wat je hebt.”

PELGRIMS

Het gevoel weer in Nederland terug te zijn, is aan de ene kant soms moeilijk. ,,Het gaat toch vaak om carrière. Dat is logisch, we zijn bevoorrecht en gezegend dat we veel kunnen. Afrika en het Westen zijn twee verschillende werelden. Wij zijn veel meer individueler geworden, waar zij meer een gemeenschap zijn.” Het leven aan boord van een medisch schip was ook heel anders. ,,Collega’s zijn ook je vrienden. Je ging een ijsje eten met de chirurg en een spelletje spelen met de dokter.”

ASIELZOEKERSCENTRUM

Binnenkort gaat ze aan de slag als praktijkverpleegkundige bij een asielzoekerscentrum in Wolfheze. ,,Ik geloof dat ik hier ook tot zegen kan zijn. Ik ben ook wel echt een Nederlandse meid hoor. Vroeger dacht ik dat ik altijd bezig moest zijn, maar nu ben ik beter in het rustig aan doen. Ik houd van lekker wandelen in het bos en genieten van de natuur en de schepping. Ik weet niet hoelang en waarom, maar ik weet dat ik hier in Nederland moet zijn. Ik leef meer met de dag. Als ik wel een keer terug moet, is het ook goed. We zijn pelgrims op aarde. Ik kan overal naartoe gaan.”