Wim Stuivenberg neemt na 40 jaar afscheid van jeugdbrandweer Veenendaal: ‘Het is een mooie tijd om te stoppen’

VEENENDAAL Voor de man die altijd alles wist, kwam het als een volslagen verrassing. Het telefoontje van zijn zoon om in net pak klaar te staan, waarna de buurt opeens werd opgewekt door de sirenes van oldtimer brandweerwagens was diep geheimgehouden. Op 8 mei kreeg Wim Stuivenberg van de burgemeester een afscheidsmedaille. Na zoveel jaar is het een mooie tijd om te stoppen. Hij heeft dan ook veel betekend in het alweer veertigjarige bestaan van de jeugdbrandweer in Veenendaal – en andersom.

door Arjan van den Berg

Het verhaal begint in 1975 met Wim op een huishoudbeurs. Waar sommige kinderen er altijd van droomden om bij de brandweer te gaan, was dat bij hem nooit opgekomen. Met een vriend komt hij toevallig bij een stand van de brandweer, waar een enthousiaste commandant zo overtuigend is dat Wim zich aanmeldt bij de vrijwillige brandweer.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Foto: Richard Sterkenburg

In andere plaatsen is inmiddels de jeugdbrandweer opgericht. Daar leren kinderen van 12 tot 18 jaar om te gaan met alle uitrustingen die de ‘echte’ brandweer ook gebruikt. Van het uitgooien van brandweerslangen en het opbouwen van de watervoorziening tot het blussen van echte brandhaarden en het redden van slachtoffers – het komt allemaal aan bod. Er zijn zelfs wedstrijden waar de afdelingen de competitie met elkaar aangaan.

JEUGDBRANDWEER VEENENDAAL

In 1982 was dat voor Veenendaal nog toekomstmuziek, maar drie jaar later op 26 maart zou ook Veenendaal een jeugdbrandweer krijgen. Zijn commandant ziet er wel heil in om hier ook een afdeling op te richten en naar zijn mening is Wim daar geschikt voor. Prima, vindt hij, maar niet alleen, en hij haalt er twee collega’s bij. Heel mooi, die jeugdbrandweer, maar wat houdt het precies in? Stuivenberg gaat naar Ede om te zien hoe de jeugd leert om te gaan met het bestrijden van vuur.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Foto: Richard Sterkenburg

Inmiddels zit zijn zoon ook al jaren bij de brandweer na eerst bij de jeugdbrandweer te hebben gezeten. Hij is niet de enige. Het doel is om de jeugd helemaal op te leiden en klaar te maken voor de vrijwillige brandweer, zodat ze door kunnen stromen naar het korps. Als ze dat willen, natuurlijk. En met succes. Veel junioren en aspiranten, zoals de afdeling wordt ingedeeld, komen terecht bij hun ‘echte’ collega’s en veel brandweermannen hebben ooit bij de jeugd gezeten. Waar in het begin nog een advertentie aan te pas kwam, is mond tot mondreclame tegenwoordig genoeg. Er zijn soms zelfs wachtlijsten van kinderen die niet kunnen wachten om aan de slag te gaan tegen het vuur.

LANDSKAMPIOEN EN GROTE BRANDEN

Jarenlang wordt Stuivenberg te nacht en te ontij opgeroepen om uit te rukken. Ook geeft hij zelf opleiding en zit in meerdere besturen van de brandweer, zoals dat van de Veiligheidsregio Utrecht. Als ‘zijn team’ geen wedstrijd heeft, is hij regelmatig wedstrijdleider. Gevraagd naar de momenten waar hij vooral op terugkijkt, zijn dat de vijf keren dat de jeugdbrandweer landskampioen werd. Maar ook branden bij de Scheepjeswolfabriek en het kasteel in Renswoude staan hem nog helder voor de geest. Toen Veenendaal de stedenband met Olomouc aanging, was hij er meteen bij om ook de banden met de brandweer aldaar te smeden. 

(de tekst gaat onder de foto verder)

Foto: Richard Sterkenburg

Tijdens het afscheid kreeg Wim een persoonlijke videoboodschap van de directeur-generaal van de brandweer van Olomouc, waarin hij hem ‘vriend’ noemde. Met gepaste trots doet het hem zichtbaar goed. 

Nu, na het afscheid, valt hij zeker niet in een gat, want zoals dat zo vaak gaat met mensen die zich vrijwillig inzetten voor de maatschappij zijn er weer genoeg andere taken die hem bezig zullen houden. 

De jeugdbrandweer zelf valt gelukkig ook niet in een gat. Eenmaal volwassen wil veel jeugd de brandslang weer doorgeven aan nieuwe jeugd. Er zijn gelukkig genoeg andere mensen die door het vuur zullen gaan om Veenendaal uit de brand te helpen.

Foto: Richard Sterkenburg