In Memoriam: Pieter de Vries was cultuur en ‘ademde’ cultuur

RHENEN Het bericht van het overlijden van Pieter de Vries kwam als een mokerslag bij me binnen. Daags voor Pieters overlijden op zijn 77-jarige leeftijd had ik aan fotograaf Jan van den Brink gevraagd mij de filmopname te sturen van ons beider optreden als de typetjes ‘Van Laar’ en ‘Baars’ in het Rhenense Stadsmuseum.

door Martin Brink en Henk Jansen

Het filmpje had ik destijds niet goed opgeslagen. Een korte film die in het teken staat van wat er in Rhenen aan cultureel allemaal geboden wordt en te beleven valt.

Over cultuur gesproken. Pieter was cultuur en ‘ademde’ cultuur. Zijn betrokkenheid bij de Rhenense cultuur was groot. Met Pieter was het ook fijn en goed babbelen over literatuur. We deelden eenzelfde passie, wisselden zo nu en dan boeken met elkaar uit.

Aan Pieter kon ik ook een persoonlijk verhaal kwijt. Hij had een luisterend oor. Was altijd goed geluimd. Dat typeerde hem als mens. Maar een ‘mensenmens’ en een familiemens is niet meer. Maar ik zal hem altijd blijven herinneren en zeker ons beider beeldend optreden.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Pieter de Vries in zijn element als rondleider op de Grebbeberg. Hier wijst een hij bouwsel aan zoals eeuwen geleden hier te vinden was. - PR

Pieter overleed dinsdag. Maandag wandelde hij nog over zijn geliefde Grebbeberg, de omgeving waar hij dichtbij woonde én ook opgroeide. Pieter had een broze gezondheid.

Hij voelde zich net als vorig jaar juni weer onwel worden; een dag later overleed hij in het ziekenhuis. Als lid van het Cuneragilde Rhenen heeft hij hier honderden groepen rondgeleid. De omgeving kende hij als zijn broekzak.

Ook was hij gids voor de wandelroutes door de historische binnenstad. Maar daar houdt het niet bij op. Hij was ook actief op het pontje op zijn zo geliefde water, aanjager en bestuurslid van de Cuneradag Rhenen én voorzitter van de stichting die het beeld van schrijver Nescio naar Rhenen wil halen.

Bovendien hoefde niemand hem iets wijs te maken over de legende van Cunera. Hij wist er alles van. In de jaren tachtig interviewde hij een paragnost die beweerde dat de heilige Cunera bij Prattenburg was vermoord. De man kreeg allerlei visioenen daarover. Hij schreef er zelfs een boek over. Pieter verwees diens verhaal later naar het rijk der fabelen.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Pieter maakt zich op voor zijn (filmrol) als ‘Meneer van Laar’, één van de keuvelende oude Rhenenaren over de cultuur in hun stadje. - Jan van den Brink

Ook stond hij aan de wieg van de Stichting Grebbeberg en bracht daarin mensen samen die in het bestuur wilden plaatsnemen. Zelf deed hij dat niet.

Pieter werd na zijn loopbaan als regionaal dagbladjournalist een actief vrijwilliger, alles om ‘zijn stadje’ op de (landelijke) kaart te zetten. Ooit begon hij als redacteur bij de weekbladen van uitgever Wegener en kon binnen deze groep overal invallen. Hij stapte vervolgens over naar dagblad De Vallei, later het Gelders Dagblad.

Zijn laatste jaren in de journalistiek was bij de Veense Kabelkrant die werd overgenomen van fotograaf Cord Otting. Als één van de laatsten kon Pieter gebruikmaken van een regeling voor vervroegde uittreding.

De crematieplechtigheid heeft op woensdag 27 maart in Ede plaatsgevonden.