Reacties op Rhenens Cunera-wandkleed: ‘Leerlingen punnikten tientallen meters bij elkaar’

RHENEN Het verhaal enkele weken geleden in deze krant over het wandkleed van Cunera, heeft veel losgemaakt. Op Facebook reageerde iemand: ‘Waar hangt het kleed in Rhenen? Ik wil het graag zien’. Niet dus. De zoektocht is nog gaande. Voorlopig ligt het opgeborgen in de kelder van het gemeentehuis.

door Martin Brink

Een ander meent: ‘Ik vind het een heel mooi kleed dat zeker een mooie plek verdient. Toch bijzonder dat zoveel geschiedenis een oude legende uitbeeldt en juist tegenwoordig is het passend omdat het door vrouwen over een vrouw is gemaakt. De rol van vrouwen is genoeg weggedrukt in de loop der eeuwen. Ik woon niet in Rhenen maar het is een reden om er een middag de toerist uit te hangen. Zet het in als publiekstrekker geïnspireerd op het kleed van Bayeux en de geschiedenisliefhebbers komen vanzelf’.

CUNERASCHOOL

Een heel bijzondere reactie kregen we van Theo Peek, toen hoofd van de Cuneraschool. Leerlingen waren verantwoordelijk voor de golven die de Nederrijn moest voorstellen. Hij vertelt: ,,De tranen springen je eigenlijk in de ogen als je het verhaal leest over dat ‘gedoe’ met het Cunera-wandkleed: een mooi plekje vinden voor dit ‘unieke stukje Rhenense historie’ en een sponsor vinden voor restauratie en conservatie van dit wanddoek. Het is een kunstwerk, waar tientallen dames aan hebben meegewerkt. Dames én kinderen. In 1977, toen ik hoofd van de Cuneraschool was, kregen lagere scholen van Mia Koning de uitnodiging aan het doek mee te werken. Aan de onderkant moest de Rijn gerealiseerd worden door middel van blauwe, gepunnikte koorden.”

Met de hulpmoeders, die elke week al meehielpen met de handenarbeidlessen, werd een ‘punnik-project’ voor de hoogste klassen gestart. Overal vandaan, vooral uit oma’s naaidoos, kwamen houten garenklosjes tevoorschijn. Vier spijkertjes in een vierkantje op het vlakke bovendeel en je kon beginnen: de blauwe draad door het ronde gat in het midden van de klos van onder naar boven duwen, een paar keer om de spijkertjes draaien en met een haaknaald het onderste draadje over een spijkertje trekken.

TIENTALLEN METERS

Voormalig schoolhoofd Theo Peek: ,,Zo werd enkele weken klassikaal gepunnikt. Sommigen namen het vrijdags mee als huiswerk. Eén leerling kwam ‘s maandags met een grote bol gepunnikt koord op school, meer dan elf meter! De hele familie had meegeholpen. Ik weet niet wat andere scholen hebben bijgedragen, maar ik durf te zeggen dat er tientallen meters punnikwerk van de Cuneraschool op het wandkleed zitten.”

Peek heeft wel een idee waar het wandkleed moet hangen: ,,Volgens mij is en blijft de oorspronkelijke plaats het beste: de hal van het toenmalige Oude Raadhuis. Als je er als stadsgids met een groep belangstellenden voor stond, kon je prima over de legende vertellen. Ook als een bruidspaar-met-gevolg via het indrukwekkende bordes naar binnen ging, was het een blikvanger van formaat. Alternatieven zijn er wel, onder meer in de hal van de Cuneratoren, maar de muren zijn te klein en storend voor kerkgangers; de ingang van het gemeentehuis is een prima openbaar toegankelijke plek; de eerste verdieping van de Cuneratoren maar dat is te ver weg voor publiek. De hal van de Gedachteniskerk zou iets kunnen zijn. Daar is ruimte genoeg, ook in verplaatsbare vitrinekast, en er staan al twee verplaatsbare Cunerabeelden in de kerkruimte. Die zouden aan weerszijden van het wandkleed kunnen staan. Misschien heeft de nieuwe eigenaar van het gebouw interesse? Er moet toch iemand te vinden zijn (of een instelling of bedrijf), die/dat dit doek een warm hart toedraagt, zodat het zichtbaar behouden blijft voor de toekomst?”

Wie nog meer herinneringen aan het wandkleed heeft, kan mailen naar m.brink@bdu.nl.