De parkeerwachter van het Zwaaiplein

Veenendaal - Als er ergens in Veenendaal het beeldbepalende gezicht is veranderd, dan is het wel aan Het Zwaaiplein. Dan praat ik niet over de 16e eeuw toen vanaf die tijd daar de kleine bootjes met turf konden draaien op het water, maar meer over het recente stadsbeeld.

Door Anne Slok namens Oud Veenendaal

De tijd dat het parkeren nog gratis was en je tegenover Horlogerie van Manen op een hobbelig veld je auto kwijt kon. Als je op zaterdag het terrein opreed dan stond daar steevast Arie van Hensbergen. Een man met later een fel oranje vest aan. Hij wees je een parkeerplek aan.

Blokkensjouwer

Arie, geboren op 1 maart 1931, ging na de lagere school net als de meeste jongeren in die tijd werken op een ‘grote fabriek’. Zo werd hij blokkensjouwer op de Ritmeester. Een zwaar en uitputtend werk. Zijn passie was echter om agent te worden.

Hij heeft enorm zijn best gedaan om dit doel te bereiken, maar het mocht niet zo zijn.

Motorfiets

Arie gaf niet op. Hij haalde zijn rijbewijs en schafte zich een motorfiets aan. Verschillende malen was hij daarmee de politie behulpzaam. Er is een foto bekend dat hij op de motor een vierdaagsestoet begeleidt. Achterop zit een agent dit het tafereel filmt. Arie veranderde van baan en kwam als chauffeur in dienst bij Van Gend en Loos, het gebouw waar nu De Geerhof bij Station Centrum is. In die tijd droeg Arie een driekwart lederen jas. Opvallend was dat hij een ook wit leren driepuntsriem droeg. Deze attributen gaven hem uitstraling, iets van gezag.

Scanner

Arie luisterde veel naar de politiescanner. Was er ergens een ongeluk of een calamiteit dan pakte hij zijn motorfiets en ging naar de betreffende plek toe om het verkeer te regelen. De plaatselijke agenten kenden Arie en wisten dat hij hierin goed kon ondersteunen.

Een enkele keer gebeurde het dat zijn chef bij Van Gend en Loos Arie “kwijt” was. Stond zijn motor er niet? Ach... dan was hij vast even weg om elders een helpende hand te bieden. Hij kon wel een potje breken bij zijn baas.

Steevast was hij op zaterdagen, en veelal ook op de vrijdagavond / koopavond te vinden op het Zwaaiplein.

Zijn bekendste uitspraak, als hij gevraagd werd waar er betaald moest worden was: “Dan moet u in Ede zijn”. (Betaald parkeren werd in Veenendaal op 1 oktober 1997 ingevoerd) Vaak kreeg hij wat kleingeld voor zijn diensten. Die kleine beetjes opgeteld liepen op tot tienduizenden guldens. Zeg maar gerust een klein fortuin.

Israël

De liefde van Arie was Israël. Een land wat hij maar liefst 11 keer bezocht heeft.

Met het geld wat hij bij elkaar sprokkelde op de parkeerplaats, kon hij goede doelen steunen.

Bordje tegen muur parkeergarage

Arie van Hensbergen hielp niet alleen in Israël, maar ook in Veenendaal. Zo heeft hij in 1997 een fors bedrag geschonken aan de stichting Christenen voor Israël. Met dat bedrag konden er 20 Joden in de Oekraïne gerepatrieerd worden naar hun thuisland.

Bijna elke keer dat hij in Israël was ging hij op bezoek bij oud-plaatsgenoot Van Essen. Bekend van “De Vivo” en “Het Suikervat”.

Arie was een plaatsgenoot met het hart op de juiste plaats. Als ik langs “Het Verlaat” fiets en zie daar de tekst “Parkeergarage Arie van Hensbergen” dan weet ik dat de tijd ons ingehaald heeft, maar denk dan nog wel eens terug aan één van de meest bekende Veenendalers die we ooit gehad hebben. Arie overleed op 8 oktober 2005. Ook dit is geschiedenis.

Tijdens de laatste bijeenkomst van Oud Veenendaal pleitte de spreker voor een verklarend tekstbordje tegen de muur van de parkeergarage, inclusief een foto. Zo weet iedereen wie Arie was. Nu zijn er nog alleen maar vragen.