‘Taal van de burger blijven spreken’

Door Gertjan van Capellen

Veenendaal - In het dagelijks leven is ze gemeenteraadslid, fractievoorzitter van de ChristenUnie en is ze eerste plaatsvervangend voorzitter van de Veenendaalse gemeenteraad. Als je haar niet eenvoudige portefeuille bekijkt, begrijp je dat een 30-urige werkweek heel normaal is. Schijnbaar bezit ze nog energie en enthousiasme genoeg en bespeuren we dat er van afbouwen (nog) geen sprake is. Aanleiding voor deze krant het haar persoonlijk te gaan vragen. Tineke Bette (69) vertelt over haar leven, de ChristenUnie en niet in de laatste plaats over de aandacht voor het kindergrafveld. In hun woning aan de Lange Dreef in Dragonder-noord, waar de boeken talrijk zijn, voeren we ons gesprek aan de keukentafel terwijl haar man Hans, emeritus predikant, kunstschilder en dichter, de thee verzorgt. De geboren Rotterdamse kiest haar woorden zorgvuldig. Een gesprek met een gedreven bestuurder met ook veel vrijwillige taken zoals bij het Bouwdorp en bij dagcentrum De Ontmoeting in west.

ChristenUnie-raadslid Tineke Bette vertelt over haar drijfveren en wat haar zoal raakt. ”Ik ben onder de rook van de Shell geboren in Pernis, waar ik 24 jaar heb gewoond. Als kind was ik een verlegen, maar open meisje dat veel buiten vertoefde en er vaak met de hond op uittrok. Ik kom uit een klein gezin. Zondags was het vaste prik op de radio: - De toestand in de wereld – door mr. G.B.J. Hiltermann, een vertrouwd element in veel Nederlandse huiskamers. Hierdoor ontstond mijn interesse voor politiek en las ik stukken van erudiete mensen in het dagblad De Rotterdammer, de tegenwoordige Trouw.
Na de MULO heb ik vier jaar gewerkt als een van de vier assistenten in een mooie praktijk in Rotterdam waar drie longartsen van ziekenhuizen aan verbonden waren. Het werk bestond onder meer uit het geven van prikken, longfoto’s maken en longfuncties afnemen. Het waren jaren van veel vrijheid.

Verrijkend

In 1974 verhuisden Hans en ik met de kinderen naar Soest. Vervolgens naar Voorthuizen, waar we de streek- en geloofstaal leerden verstaan van de Veluwe wat heel verrijkend is geweest, en uiteindelijk naar Veenendaal.
Dit is nog steeds the place to be, hoewel ik nog altijd trots ben op de grote stad die Rotterdam is’’.
‘’Ik ben de gemeentelijke politiek ingegaan”, vervolgt ze, “toen vier van de vijf kinderen het huis uit waren en ik de ruimte kreeg voor wat anders. Aangezien de interesse voor politiek er nog steeds was, sloot ik me aan bij de ChristenUnie, die na een politieke fusie tussen het GPV en RPF in 2000 werd opgericht. In 2002 werd ik gevraagd voor de kandidatenlijst. Het werd het magere plaatsnummer 29, dat ik accepteerde. Uiteindelijk kreeg ik veel voorkeurstemmen en ging vol enthousiasme aan de slag als gemeenteraadslid.
Welke karaktereigenschappen moet je bezitten in de politiek? Tineke: “Ik ben bescheiden in mijn opstelling, maar beslist in mijn overtuiging. Ik ben een volksvertegenwoordiger. Mijn ambitie ligt in het raadswerk, waarin een controlerende rol is weggelegd.’’

Vingers

‘’Een wethouder is een bestuurder. Het voorzitten van de fractie moet je wel in de vingers hebben. Politiek betekent voor mij dat ik mijn inzet geef voor de inwoners van Veenendaal. Het gaat erom dat je op verschillende dossiers het verschil kunt maken. Of het nu gaat om groenbeheer, wonen, hoogspanningslijn of de begraafplaats ik werk met de drieslag: sociaal, bijbels en inspirerend”.
U maakt deel uit van een fijne collegiale ChristenUnie fractie? Tineke: “Ja, zonder meer. We geven elkaar de ruimte om de verschillende expertises tot ontwikkeling te laten komen. Een vriendelijke omgang in de fractie is niet alleen een natuurlijke beweging, het is ook een must om de oppositie te ontmoeten. Het draait in de politiek altijd om samenwerking.
Je bereikt iets in gezamenlijkheid en niet door voor de troepen uit te lopen. Het mooie, boeiende en leuke van lokale politiek is, dat je een brede kennis krijgt op allerlei terreinen. Waar we alert op moeten zijn, is, dat we de taal van de burger blijven spreken”, aldus Bette.

Fanclub

“Mijn man Hans en de (klein)kinderen”, gaat ze verder, “vinden het werk dat ik doe bijzonder interessant. Hen mag ik tot mijn fanclub rekenen”, zegt ze met een grijns. “Het werk slokt toch minimaal 30 uur per week per week op.
Je bent als gemeenteraadslid veel op pad en dan is het fijn te weten dat intimi achter je staan. Dat politiek mooie dingen in mensen naar boven kan halen, bewijst de aandacht voor het kindergrafveld dat nu volop in de actualiteit staat. Het met gras bedekte grafveld mag dan keurig gemaaid zijn, de looppaden en de kindergraven zijn niet van elkaar te onderscheiden. Dat onderscheid moet echt zichtbaar worden gemaakt.
Het gaat notabene over tussen de 1100 en 1400 kindergraven. Respect voor de nabestaanden en eerbied voor de overledenen zijn hier zeker op zijn plaats.
Wanneer het gaat om de naam Arie van Hensbergen, de man die vroeger vrijwillig iedereen een plekje wees om in het centrum te parkeren, is op mijn initiatief de parkeergarage aan het Zwaaiplein naar hem genoemd. 16 Jaar lang ben ik bezig met het dossier Hoogspanningslijn, waarbij het om veiligheid gaat voor honderden Veenendaalse gezinnen die onder en naast de hoogspanningslijn wonen en waar het college in het najaar met een uiteindelijk raadsvoorstel komt.
Onlangs liet de burgemeester zich uit over de bescheidenheid van de gemiddelde Veenendaler. Ze zouden zich wel iets meer op de borst mogen slaan. Deelt zij die mening? “Absoluut. Wij Veenendalers zijn van – doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg -.’’

Fietspaden

‘’We zijn recent met vrienden en kennissen door Veenendaal gefietst en gelopen. Die keken hun ogen uit in het moderne centrum en hoe fraai hier al de fietspaden zijn aangelegd. Daar houd ik dan wel een trots gevoel van over kan ik je zeggen. Met 66.000 mensen op dit kleine stukje grondgebied is dat toch uniek te noemen”.
Door wie of wat kunt u geïnspireerd raken? “Door in afhankelijkheid van God te leven, de Bijbel trouw te lezen en zo mezelf een spiegel voor te houden. Ook kinderen en volwassenen kunnen mij corrigeren en inspireren.
Maar ook het burgerinitiatief zoals dat door een afvaardiging van de Historische Vereniging Oud Veenendaal en de beheerders van de begraafplaats de Munnikenhof tot stand kwam vind ik mooi.’’

Kindergrafveld

‘’Om terug te komen op de begraafplaats en het herdenken van de overledenen: in jaren van armoede en epidemieën werden vele kinderen begraven zonder gedenkteken. Soms waren de ouders er niet eens bij. Er werd niet of weinig over gesproken.
Zo ging dat vroeger. In 2016 is er een kindermonument ontworpen door de Veenendaalse kunstenares Gea Leegstra en geplaatst op het kindergrafveld. Er waren meer dan 100 mensen bij de onthulling aanwezig, onder andere uit Friesland en Zeeland. Uiteraard was er sprake van grote dankbaarheid”.
Vindt u zichzelf een voorbeeld voor vrouwen, vragen we haar tot slot? Tineke: “Vrouwen hebben nogal eens een andere kijk op de dingen, wat een toegevoegde waarde is. Waar alleen vrouwen de leiding hebben, is het vaak een kippenhok, terwijl mannen gemakkelijk haantjesgedrag vertonen. Of ik een gelukkig mens ben? Ik ben niet alleen een gelukkig mens, maar ook elke dag een dankbaar mens”.