Een rondje door Veenendaal Oost in coronatijd

Door Alies Ouwerkerk

Veenendaal - Ik was nieuwsgierig hoe iedereen zich redt hier in Veenendaal Oost tijdens deze coronacrisis. Vandaar dat ik de wijk in ben gegaan om de sfeer te peilen. Welke zorgen zijn er, waar loopt men tegen aan en zijn er ook hoopvolle berichten? Dinsdagochtend rond 08.00 uur liep ik langs de AH Buurtstede Veenendaal Oost. Het ouderuurtje liep op zijn eind en de AH medewerkster bij het Servicepunt gaf aan dat er elke ochtend toch ongeveer vijf 70 plussers gebruik maken van dit moment om rustig te kunnen winkelen. Mooi dat deze mogelijkheid er is! Ik maakte me toch wel wat zorgen om de ouderen mbt het doen van boodschappen want ooh wat heb ik mij geïrriteerd aan het gehamster in de supermarkten de eerste 2 weken van de intelligente lockdown. Ik had dus echt geen toiletpapier meer in huis. Ook bij de Lidl staat al vroeg een rij voor de ingang. Met gepaste afstand gelukkig en de winkelkarretjes worden bij binnenkomst ijverig gedesinfecteerd. ook dat was wel wennen.

Welk karretje moet je nu pakken en is het wel goed schoongemaakt? Maar ook daar is nu een soort van structuur in gevonden. Je pakt een karretje, bij de ingang staat een lieve jongedame die de kar desinfecteert en je gaat naar binnen. Af en toe heb ik wel medelijden met de desinfecteerploeg. Sommigen vertellen mij dat er best wel mensen zijn die niet aardig reageren en ongeduldig zijn. Opvallend is wel al die rubberen handschoentjes in de prullenbak
Een jonge vrouw loopt me deze vroege ochtend gehaast voorbij en ik wil haar vragen hoe het met haar gaat! Ze geeft aan weinig tijd te hebben omdat ze kinderen alleen thuis heeft zitten in de leeftijd van 3 tot 6 jaar en ze is gescheiden dus dat maakt boodschappen doen lastig want de kids mogen niet mee, dus dat gaf haar veel stress en weg was ze. Pittig hoor!

Emotie

Later die ochtend spreek ik een alleenstaande moeder met twee pubers. Ze heeft het nu juist enorm druk op het werk en in het begin was het wel even schakelen. Wat zij echt moeilijk vindt is dat als ze thuis komt er niemand is waar ze haar verhaal aan kwijt kan, iemand die een arm om haar heen slaat. Haar kids zijn in de puberleeftijd en hebben een andere focus. Bellen met vriendinnen leidt haar af maar ze is moe want het huishouden staat niet stil, dus na een lange werkdag: koken, was etc. etc. Klinkt raar zegt ze maar ik vond het prettig om te horen van een vriendin dat zij ook een partner mist. Ze wil er niet te lang bij stilstaan want het emotioneert haar maar het gevoel er alleen voor te staan juist in deze crisis hakt er in.

Wandelen

Marc Dorst en zijn vriendin wonen nu sinds kort voor het eerst samen in Veenendaal-Oost. Hij had er niet aan moeten denken dat ze niet bij elkaar hadden kunnen zijn door de crisis. Hun huis wordt gebouwd bij de Kade en hebben nu tijdelijk een appartement gehuurd boven de Lidl. Gelukkig kunnen ze vanuit thuis goed werken! Dagelijks gaan ze tussen de middag en voor het eten even wandelen om in beweging te blijven en te genieten van het heerlijke weer. Marc hoopt dat het niet meer te lang duurt want de behoefte aan menselijk contact neemt wel toe.
Geral geeft aan dat het maar vreemde tijden zijn. Ze wandelt veel door de wijk met haar hond. Een paar weken terug bij Angel’s Gym Veenendaal leerde ze een jonge vrouw kennen met wie ze enorm klikt. Door de coronacrisis mist ze deze vriendschap enorm. Grote verdriet wat Geral heeft is dat ze niet naar haar schoonmoeder van 91 kan. Haar schoonmoeder belt soms laat in de avond, verward, ze snapt het niet. Geral is erg verdrietig, boos en opstandig want wat nou als ze ziek wordt, dood gaat. Ze probeert haar gedachten te stoppen door te wandelen of te fietsen met de hond. Ze hoopt dat na deze crisis men toch meer gaat stil staan bij mensen die wat mankeren, dat men vaker vraagt hoe het met je gaat en kan ik je ergens mee helpen? Omzien naar elkaar, dat heeft ze toch wel gemist de laatste jaren.
Verderop zie ik Bert fietsen, hij mist het samen sporten en de horeca. Gelukkig gaat het verder goed met hem en is hij blij te merken dat de verdraagzaamheid veel groter is en en dat men minder gehaast is. Bert zamelt geld in voor ALS. Deze maand zou ik een benefietavond oftewel een wijnproeverij in café ‘t Huchie bijwonen wat door Bert is georganiseerd ten bate van stichting ALS. Dit alles staat nu stil. Ook gaat de TourduALS van 11 juni niet door.

Netwerk voor Jou

Ondertussen ga ik bij de nieuwe bloemenwinkel Roelofsen naar binnen om tulpen te kopen. Ik probeer zoveel mogelijk gericht mijn boodschappen te doen om zo alle ondernemers te steunen. In de winkel is het rustig maar achter de plexiglazen beschermplaat bij de kassa hoor ik dat ze heel druk zijn met online bestellingen en bezorgen van boeketten.
Van Roelofsen duik ik nog even bij tabaks- en gemakzaak Vivant naar binnen. Ik heb kaarten nodig want iemand die ik ken zit in quarantaine en heeft corona verschijnselen dus kaartje sturen! En laat ik ook wat adressen hebben van Netwerk voor Jou voor de kaartenactie dus straks kaarten schrijven thuis! Knutselspullen vliegen de deur uit, ook springtouw en krijt verkoopt hij veel. Op de terugweg naar huis zie ik mooie boodschappen gekrijt staan op het trottoir...

Initiatieven

Thuisgekomen laat Angela mij via de mail weten enorm verrast te zijn met betrekking tot allerlei initiatieven die tijdens deze coronacrisis ontspruiten, van klappen voor de zorg, tot wc rol challenges, #pepchalk ( ja, ja, het onderkrijten van stoep danwel muur om een ander een hart onder de riem te steken) en een heuse berenjacht. Haar kinderen vinden op Berenjacht Veenendaal gaan niet meer zo leuk, is kinderachtig maar deze mama heeft uiteraard wel beren achter het raam staan voor de kleinere medemens. Zo kunnen de kleintjes met papa en/of mama samen een frisse neus halen buiten en ook nog vermaakt worden met netjes 1,5 meter er tussen. Er komt zelfs heuse berenpost door haar brievenbus, kinderen die tekeningen maken voor de beren etc, wat dan weer een glimlach op Angela haar gezicht tovert. Kinderen blij, wij blij. Ik bel met Bianca Kleijer. Bianca is onder meer initiatiefnemer van Moestuin Het Buitenhof in Veenendaal-Oost. Tja, hoe gaat het met de moestuin in coronatijd vroeg ik mij af? Bianca laat weten dat je wel naar de moestuin mag en dat deze niet gesloten is. Daar kun je met gemak de afstand bewaren, buiten actief bezig zijn en straks ook nog je eigen biologische groenten kunnen oogsten en eten.

Foto’s

Alle tuinen van moestuin Het Buitenhof liggen er verzorgd bij. Dat komt volgens initiatiefneemster Bianca Kleijer toch omdat er minder andere verplichtingen zijn en de moestuin een goede plek is om je hoofd leeg te maken. Helaas kunnen alleen de schoolkinderen die net met de klassemoestuin waren gestart nu niet komen. Gelukkig worden wel foto’s gedeeld van hoe goed alles al groeit!
Tja, en hoe gaat het met mij in coronatijd hier in Oost? Ik werk in de Thuiszorg en ik word er mee wakker en ga er mee naar bed. De wijkverpleging bereidt zich voor op de coronapatienten die binnenkort thuis verder verpleegd moeten worden en/of thuis komen om te sterven. Er zijn veel zorgen of er wel genoeg beschermingsmateriaal is. De kids doen het goed thuis alleen de verveling slaat toe. We zitten veel binnen en ik ben juist een enorm buitenmens en mis de Veense HART ladies. Mijn wekker staat in het weekend op 6 uur zodat ik wel lang een frisse neus kan halen.

Ontroerd

Verder ben ik enorm ontroerd door de verbinding met elkaar hier in Veenendaal. Het geeft me kracht om door te gaan. Ik kan niet naar mijn ouders in Groningen en daar ben ik heel verdrietig over vooral ook omdat mijn vader ernstig ziek is. Maar ik ben een positief mens en heb vertrouwen dat we dit samen gaan redden! Mijn hoop is dat die verbinding blijvend is, dat we naar elkaar om blijven kijken en dat we niet verrast zijn dat we ineens vogels horen fluiten maar dat dat gefluit normaal is!
Bedankt iedereen voor zijn/haar verhaal! Houd goede moed, houd vol en let op elkaar!