Column Jurgen Hillaert: Trots op mijn stad

VEENENDAAL In veel Nederlandse gemeenten verloopt de opvang van vluchtelingen op zijn zachtst gezegd weinig soepel. De recente ophef in Elst met beschamende spandoekteksten als ‘Oekraïners okay. AZC nee!’ en de ontruiming van het gemeentehuis in Sint-Michielsgestel na uit de hand gelopen protesten liggen nog vers in het geheugen.

Veenendaal vormt hierop gelukkig een positieve uitzondering. Al een aantal jaar wordt het voormalige BelCompany-gebouw aan de Wageningselaan als crisisnoodopvang gebruikt voor 236 vluchtelingen. Ter voorkoming dat asielzoekers in Ter Apel buiten in de open lucht moeten slapen. Hier geen varkenspoten aan de hekken. Geen ordeverstoringen. Gewoon opvang in alle rust.

Het voornemen om dit pand voor langjarige opvang in te gaan zetten, is dan ook niet vreemd. In het plan dat in de gemeenteraad is besproken, is tevens voorzien dat op het voorterrein 48 flexwoningen komen. Voor Veenendaalse jongeren, spoedzoekers en statushouders. Zo snijdt het mes aan twee kanten. Talloze vrijwilligers staan iedere dag klaar om de nieuwe bewoners te ondersteunen bij dagdagelijkse bezigheden, de Nederlandse taal te leren en hen zo snel mogelijk op te nemen in onze Veense samenleving.

Onze stad heeft een lange historie qua opvang van vluchtelingen. In Wereldoorlog I boden wij onderdak aan ruim twaalfhonderd gevluchte Belgen. En dat op een bevolkingsopvang van slecht 6289 inwoners. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog vingen we zo’n tienduizend oorlogsevacués op. Op een eigen bevolking van ongeveer vijftienduizend inwoners. Ook tijdens de Watersnoodsramp in 1954, tijdens de Koude Oorlog en ten tijde van de Hongaarse crisis liet Veenendaal zich haar goede kant zien en werden vele mensen in nood opgevangen. Als Veenendaler ben ik trots dat we deze traditie voortzetten.

Van veel ondernemers hoor ik dat zij met smacht zitten te wachten op het nieuwe arbeidspotentieel. Het helpt hen het eigen tekort aan vaklieden te bestrijden. We hebben iedereen hard nodig.

Je zult maar huis en haard hebben moeten achterlaten. Op de vlucht voor oorlog, geweld en onderdrukking. Alles achterlatend, in de hoop bescherming te vinden in een nieuw land. Helemaal opnieuw beginnen. Ik wens iedereen een warm welkom. Niet het vele is goed, maar het goede is veel.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl 

Meer columns op De Rijnpost.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.