Column burgemeester Kats: ‘Hoe houd jij de herinnering aan oorlogsslachtoffers levend voor de volgende generatie?’
12 februari 2025 om 12:45 Opinie Columns Nieuws uit VeenendaalVEENENDAAL Iemands naam noemen is een teken van aandacht. Je laat zien dat je de ander kent en niet vergeten bent. Dat geldt in het dagelijks leven, maar ook bij de herinnering aan een overleden dierbare. Het noemen van iemands naam kan een vorm van troost zijn. Als we slachtoffers van rampen of oorlogen herdenken is dat niet anders. Door namen te noemen zijn slachtoffers geen kille cijfers, maar individuen met een leven en een verhaal.
In januari werden wereldwijd de slachtoffers van de Holocaust herdacht: de vreselijke massamoord op bijna 6 miljoen Joden. Maar ook honderdduizenden slachtoffers uit andere achtergestelde groepen, zoals Sinti en Roma, gehandicapten en politieke tegenstanders van het Naziregime. Omdat de Holocaust zó omvangrijk en zó gruwelijk was, is het noemen van namen nog belangrijker. Op die manier kunnen wij, onze kinderen en toekomstige generaties hiervan leren. Zodat we niet dezelfde fouten maken als in het verleden. En we laten nabestaanden zien dat we hun geliefden niet vergeten zijn.
Daarom was er op 28 januari ook in Veenendaal een Holocaustherdenking. De 89-jarige overlevende Karel Beesemer vertelde hoe hij als Joods kind in Veenendaal ondergedoken zat. Hij overleefde de oorlog, maar verloor zijn beide ouders en twee broers. Nathanja van Moppes vertelde als nabestaande ook haar familieverhaal. Haar Joodse grootouders zaten in Veenendaal ondergedoken maar werden verraden. Ze werden gedeporteerd en stierven in de concentratiekampen Auschwitz en Dachau. Leerlingen van het Ichthus College, het CLV, het Perron en het Rembrandt College lazen tijdens de herdenking de namen voor van omgekomen Joodse en Sinti-slachtoffers. 64 namen. 64 mensen. Alleen al in Veenendaal.
In Veenendaal zetten veel mensen zich in voor het levend houden van de geschiedenis van de Holocaust. Door historisch onderzoek te doen of door verhalen van slachtoffers op te schrijven. Maar het levend houden van de geschiedenis mogen we niet overlaten aan historici alleen. Dat doen we samen en dat begint dichtbij. Door de geschiedenis van de Holocaust door te vertellen aan de volgende generatie. Door je kinderen – als je die hebt – mee te nemen naar een herdenkingsplek of museum. Persoonlijke verhalen spreken dan het meeste aan. Als ik terugdenk aan mijn eigen kindertijd, dan denk ik aan het dagboek van Anne Frank en hoeveel indruk dat op mij maakte.
Hoe houd jij de herinnering aan oorlogsslachtoffers levend voor de volgende generatie?
door Gert-Jan Kats, burgemeester Veenendaal
Meer columns op De Rijnpost.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.
