Columnist Jurgen Hillaert hoort wel eens wat

VEENENDAAL Onlangs ben ik tot het inzicht gekomen dat er, alles welbeschouwd, eigenlijk maar twee soorten mensen zijn. Aan de ene kant heb je de mensen die van bladblazers, schaafmachines, slijptollen cirkelzagen, pneumatische boren en alle overig denkbare vormen van lawaai houden. Aan de andere kant heb je de liefhebbers van bloemen, bijtjes, buurtboekenkastjes, kringloopwinkels en andere dromenvangers. De eerste groep houdt ook vaak van draaiende automotoren, terwijl de andere groep liever naar vogelgeluiden en het zachtjes tikken van de regen op ‘t zolderraam luistert. Ik generaliseer maar even door.

Maar pas geleden werd ik dus met representanten van groep één geconfronteerd. In een gezonde samenleving is dat ook niet meer dan normaal. Maar in dit geval baarde het tijdstip van de confrontatie mij enige zorgen. Op zaterdagochtend acht uur - een tijdstip waarop mensen van groep twee normaliter plachten uit te slapen - gingen vertegenwoordigers van groep één met hun volledige wapenarsenaal aan de slag om het terrein rondom de Oude Kerk op te knappen. Waar de kerk zelf, voor zover ik mij herinner, een plaats was om rust te vinden tussen al het lawaai om je heen, geldt dat klaarblijkelijk in mindere mate voor het terrein rondom het gebedshuis. 

Na anderhalf uur was het onkruid met grof bladblazergeweld verwijderd, de stenen ondergrond geëffend en m’n woonstraat weer ontdaan van hoveniersbusjes, -aanhangers en -bulldozers. Fietsers en auto’s konden er weer langs en ik kon mijn huis weer uit. Op de welgemeende vraag waarom dit soort werkzaamheden juist op zaterdagochtend vroeg gepland werden - één van de weinige momenten waarop mensen van groep twee zouden kunnen uitslapen - kwam het eenvoudige antwoord: ‘Ja, wij beginnen gewoon altijd om acht uur.’ Tegen die logica viel verder weinig in te brengen.

Mijn overgevoeligheid voor geluid, hyperacusis voor de klassiek geschoolden onder ons, is een aandoening waarmee ik (en een half miljoen lotgenoten) zal moeten leren leven. ‘Gelukkig’ wordt de Oude Kerk maar vier keer per jaar onder handen genomen door schilders, stucadoors, stratenmakers en hoveniers. Maar als de vierde aanvliegroute van Schiphol daadwerkelijk boven Veenendaal komt, moet ik toch serieus verhuisplannen gaan maken.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl 

Meer columns op De Rijnpost.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.