Natuurrubriek Slenterpaadjes over februari: Winterweer, wolven en vogelzang

VEENENDAAL Februari, de kortste maand van het jaar, maar ook dolle maand genoemd in verband met het carnaval. De schrikkelmaand met om de vier jaar een dag erbij, maar ook regenmaand. Maar het meeste bekend als sprokkelmaand, wat is ontstaan uit een verbastering van het Latijnse spurcalia; de naam van een reinigingsfeest wat in februari werd gevierd. De naam is aangepast van het Nederlandse woord sprokkelen. Maar vroeger ging men ook naar het bos om afgebroken takken te zoeken als brandhout voor de kachel. Ook dat noemde men toen sprokkelen. De oude zegswijzen doen nog steeds opgang: ‘In februari sneeuw en regen, betekenen goddelijke zegen’. Of: ‘Vroege vogelzang, maakt de winter lang’.

door Aly van Eijk

Terwijl ik dit schrijf is het weer een witte winter, sneeuw, een prachtig gezicht al brengt het voor veel mensen die er uit moeten veel ongemak mee. Maar het is wel genieten als je in het bos loopt over ongerepte paden waar je dan de sporen van wild en vogels ziet. Takken hangen zwaar naar beneden en vooral van de grove dennen hebben daar van te lijden; veel dikke takken zijn in de maand december afgebroken door de zware sneeuw. Ook op de Utrechtse heuvelrug zijn behoorlijke zware takken afgebroken. Dus wandelaars wees alert en blijf zoals het hoort op de paden! 

Waar je ook alert op moet zijn in de bossen hier in de omgeving zijn wolven. Op 23 januari had ik een ontmoeting met twee wolven. In eerste instantie dacht ik: ,,Weer loslopende honden, terwijl daar een aanlijngebod is.” Mijn hond stond gelukkig te snuffelen en heeft ze niet gezien. Ze zagen mij wel, keken en liepen door op drafje, prachtig om te zien, maar ik zoek geen confrontatie, een foto kon ik niet nemen daar ik mijn hond meteen heel kort aan de lijn nam. Doorgegeven aan de boswachter die het advies gaf om het door te geven aan het wolvenmeldpunt. Die namen zonder foto niets in behandeling. De wolven liepen van Remmerstein naar De Dikkenberg, ongeveer ter hoogte van Kwintelooyen.

Toch zag ik een week erna weer reeën lopen, op hun gemakje staken ze de Defensieweg over, zo sierlijk en elegant. Dat is dan echt een cadeautje. De vogels beginnen zich meer te laten horen, in mijn tuin doet het roodborstje zijn best met een prachtige zang. Ze zijn altijd aan de nieuwsgierige kant, ze hebben een territorium en daarom heb je altijd maar één roodborstje in de tuin, soortgenoten worden onmiddellijk de tuin uit gebonjourd. Een deel van de roodborsten hier trekt naar het zuiden om daar te overwinteren,

De vogels uit de Noordelijke streken gaan ook naar het zuiden en komen dan hier terecht. Ik voer ze hier in de tuin met gedroogde meelwormen, een feestmaal voor alle vogels. Kijk en geniet.

Reageren? Mail alyvaneijk@gmail.com 

Meer columns op De Rijnpost.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.