Dick Baars uit Rhenen wil belofte aan zijn vrouw inlossen: de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella voltooien

RHENEN Dick Baars (73) deed in 2017 vlak voor het overlijden van zijn vrouw Tonnie de belofte om de wandeltocht Santiago de Compostella, de pelgrimstocht over een afstand van 2753 km, te voltooien. Hij annuleerde er recentelijk zelfs een operatie aan zijn prostaat voor. Op 1 augustus trekt hij bepakt en bezakt.

door Henk Jansen

Dan trekt hij voor vier maanden de deur van zijn woning in zijn geboortestad Rhenen dicht om, zoals hij zelf zegt, als pelgrim aan de ‘tocht der tochten’ te beginnen. Zijn volledige einddoel ligt zelfs nog honderd kilometer verder dan het Spaanse Santiago de Compostella, namelijk de plaats Finisterra. Daar is het traditie dat wandelaars, die tocht hebben voltooid, er hun schoenen en kleding verbranden.

,,Maar dat doe ik dus niet!”, zegt hij resoluut ,,Ik hoop wel de honderd stempels die tijdens de tocht in een speciaal boekwerk worden gezet, te vergaren en het allerbelangrijkste, het ‘Credencial’, oftewel de oorkonde, als bewijs de pelgrimstocht te hebben voltooid.’’ Santiago de Compostella is een van de belangrijkste christelijke bedevaartsoorden. Pelgrims uit heel Europa eindigen hier hun voet- of fietstocht.

TWAALF KINDEREN

Dick Baars komt uit een ‘gewoon’ Rhenens gezin met niet minder dan twaalf kinderen. ,,Over een groot gezin gesproken. Er waren acht jongens en vier meiden. Ik had sportieve broers. Een aantal ervan deed aan voetbal. Dat heb ik ook beoefend. Werd lid van de Rhenense voetbalvereniging Candia’66. Maar ik was bepaald geen hoogvlieger. Mij is weleens verteld dat ik in het veld het rugby- en het voetbalspel tijdens een wedstrijd combineerde. Met andere woorden, ik speelde de wedstrijden met het nodige fysiek. Veel veiliger voor mijn tegenspelers werd het toen ik de vlag van grensrechters ter hand nam. Ik was ook een periode actief als scheidsrechter bij jeugdwedstrijden. Trouwens, een van mijn broers bracht het tot het tweede elftal van de Rhenense vereniging. Dat was dus voor mij dus niet weggelegd. Ik kijk als lid van Candia’66 echter wel terug op een mooie periode.’’

Dick Baars meldde zich op een goed moment met rugklachten bij de plaatselijke huisarts. Hij vertelt: ,,Die gaf me het advies te gaan wandelen. Een probaat middel, merkte ik al snel. Mijn rugklachten verdwenen snel. Zeker toen ik steeds frequenter en langere wandeltochten ging maken.”

PASSIE

Het wandelen werd een passie én een dagelijkse routine. Het moest ook gewoon gebeuren. ,,Mijn vrouw merkte weleens op, dat wat ik in mijn kop had, niet in mijn kont zat. Met andere woorden: wat ik eenmaal in mijn kop had, daar was ik moeilijk van af te brengen.’’

Van in de buurt of in de omgeving wandelen had hij al snel genoeg. De omgeving leerde hij wel zo op zijn duimpje kennen. Dick wilde duidelijk meer. En dat kwam er ook. Het werden al snel tochten van meerdere kilometers die Dick ondernam. Zijn woning ademen de bewijzen daarvan uit. Een niet te tellen aantal medailles en oorkondes, die hij in allerlei laden heeft liggen, aan deuren heeft hangen of elders een prominent plekje hebben gekregen, zijn daar getuigen van.

VIJFTIGDUIZEND

Zijn teller aan gewandelde kilometers staat inmiddels al op 37.000. Met de Nijmeegse Vierdaagse nog in het verschiet (op het moment van het afnemen van het interview, red.) en de pelgrimstocht, gaat Dick ver over de vijftigduizend wandelkilometers heen.

Dick Baars is geen groepswandelaar. Hij zegt wat dat betreft een ‘einzelgänger’ te zijn. Hij wil graag zijn eigen tempo bepalen en zijn eigen koers uitstippelen. Zo voelt hij zich het beste erbij.

Daarover: ,,Dat heeft met mijn wandeltempo te maken. Met gemak houd ik een steady-tempo van zes kilometer aan. Zo nu en dan in een nog hoger tempo. Dat is een moordend tempo zoals andere wandelaars wel eens hebben opgemerkt. Zo liep ik de veertig kilometer tijdens een van de Nijmeegse Vierdaagse eens in vijf uur uit. Het wandeltempo naar Santiago de Compostella zal beduidend lager liggen. Ook al voel ik me goed in mijn vel zitten en is mijn conditie goed, met beleid ga ik proberen die tocht van 2753 kilometers te voltooien.’’

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Dik Baars uit Rhenen geflankeerd door twee Rhenense vrienden tijdens een intocht. - Jan van den Brink

PIJN IN KNIE

Even leek een opgelopen knieblessure tijdens een wandeling op de Mont Ventoux, die in het teken stond van de sponsoractie rond de spierziekte ALS, roet in het eten te gooien voor zijn monstertocht.

Dick: ,,Bij de beklimming van een vrij steil punt van de 1910 meter hoge berg Mont Ventoux voelde ik pijn in mijn knie. Na een behandeling is de kwetsuur gelukkig verholpen.’’ Ook de Mont Ventoux is een populaire eindbestemming, bedoeld voor echte wandel-die-hards. De berg ligt in een regionaal natuurpark in het zuiden van Frankrijk

Dick Baars, die in voorbereiding voor de tocht naar Spanje trouwens zijn maatje Henny Hendriks de nodige dank verschuldigd is, zegt straks, als hij de tocht naar de bedevaartsplaats heeft voltooid, te knielen in de kathedraal van Santiago de Compostella.

Waarbij hij in gedachten bij wijlen zijn vrouw Tonnie zal zijn. Met een rugzak, gevuld met onder meer twee paar schoenen, kleding, een slaaptent, medicijnen en tal van andere belangrijke zaken, bij elkaar een gewicht van elf kilo, gaat Dick Baars op 1 augustus zijn grootste wandelavontuur tegemoet, daarmee een belofte inlossend...