De nieuwe stadsdichters van Veenendaal zijn bekend

VEENENDAAL Ondanks dat alle genomineerde stadsdichters de nodige kwaliteiten in huis hadden, vond de jury dat Willemijn Reijmes-Hannessen en Sanne Heymann de meest aansprekende gedichten hadden ingestuurd en woensdagavond hadden voorgedragen in The Circle aan de Tuinstraat. Zij treden daarmee toe tot het Veenendaals Stadsdichtersgilde.

door Martin Brink

Door wisseling van de wacht kwamen daar twee plaatsen vrij. Daphne Kalff stapte terug, Samira Serghini deed dit al eerder. Twee anderen gaan statutair door. En dus werden er oproepen gedaan om zich aan te melden en een gedicht over Veenendaal én een gedicht over een vrij onderwerp te maken. De jury mocht zes kandidaten beoordelen. Daarvan bleven er vier over die tijdens het Cultureel Café van woensdagavond tegenover een volle zaal hun nieuwe inzendingen mochten voordragen. Harry van der Schot, Sanne Heymann, Sanne Oudshoorn en Willemijn Hannessen gingen wederom aan de slag met een gedicht over Veenendaal en een vrij onderwerp.

VERSCHILLENDE SOORTEN RIJM

Allen toonden zich bedreven in taal en taalgebruik. Harry van der Schot was de enige die een klassiek rijm voordroeg, waarmee wordt bedoeld dat de eindwoorden in een bepaalde cadans op elkaar rijmden. 

WARME TRUI GROOT GENOEG VOOR IEDEREEN

Sanne Heymann kreeg het advies om wat minder lang van stof te zijn. Zij droeg dan ook een korte impressie over Veenendaal voor. ,,Ik heb sinds kort een hondje en wandel veel. Dan zie je steeds meer op dezelfde route”, gaf ze als verklaring op haar rijm dat als titel ‘Straatverhaal’ meekreeg. Haar Veenendaalse gedicht was een korte lofzang op de Cultuurfabriek die volgens haar ‘staat als een huis, waarin je zou willen wonen zoals in een warme wollen trui die groot genoeg is voor iedereen.‘

LIEFDE VEENENDAAL ERVAREN

Willemijn Hannessen was ooit dorpsdichter van Nunspeet en zet nu deze functie voort als stadsdichter van Veenendaal. In haar gedicht ‘Maxximale liefde’ vertelt ze hoe ze de liefde vond en ervaart in Veenendaal: ‘Hier fietst mijn liefde naast mij langs de Grift. Daar waar plekken bekend voor hem zijn, pakt hij mijn hand, en ik weet straks zijn die plekken ook voor mij.’

EEN AFSCHEIDSGEDICHT

Scheidend stadsdichter Daphne Kalff droeg een afscheidsgedicht voor. Daarin gaf ze haar bespiegelingen op wat 2024 voor haar zou brengen, of er een boekje komt én een gedicht aan de muur. Daarmee zou je, in haar woorden, ‘een klein beetje wereldberoemd zijn in Veenendaal’. Daphne wachtte bij haar afscheid nog een verrassing. Zij is dan weliswaar geen stadsdichter meer meer maar werd vanwege haar prestaties op dit vlak benoemd tot ‘Moer’ van het stadsdichtergilde.

BEKRONING OP HET WERK

Stadsdichter Mats Beek vergeleek het met zeevaarder Michiel de Ruyter die door zijn manschappen ‘Bestevaer’ werd genoemd, iemand die streng en rechtvaardig was. Ze kreeg het bijbehorende versiersel omgehangen. Bovendien werd bekend gemaakt dat van haar inderdaad een gedicht op een muur in Veenendaal komt. Voor een dichter is dat een bekroning op het werk. Zelf is ze ook bij de organisatie Gedichten op Muren betrokken.

PIET PAALTJES

Daphne kreeg in die hoedanigheid ook een belangrijke tip van één van de aanwezigen mee: zorg dat er aan of bij de Frisia Villa een gedicht van François HarverSchmidt komt, literair bekend onder de naam Piet Paaltjes. De nu wat vergeten dominee/dichter uit de negentiende eeuw was ooit in Veenendaal, in de Frisia Villa nota bene.In de Oude Kerk bevestigde hij die dag het huwelijk van één van de dochters van de familie Van Woudenberg, bewoners van de monumentale villa en een ver familielid van hem. In de villa volgde later de samenkomst. Bij die gelegenheid werd ook een bewaard gebleven groepsfoto gemaakt waarop HaverSchmidt ook staat. Het is een vrij onbekend beeld én het gegeven dat hij een linkje met Veenendaal had. Daphne was zeer benieuwd en zou het als aandachtspunt inbrengen.