Debatteren met Scoren in de Wijk: ‘Jongens willen geen planten hoor!’

Door Jurgen Hillaert

Veenendaal - En opeens zijn ze muisstil. Het is woensdagmiddag twee uur. De kakofonie van geluid is zojuist gestold nadat Maud Smit de vergadering geopend heeft. Zij is één van de twee burgemeesters in de zaal. Kinderburgemeester wel te verstaan. Het is een serieuze aangelegenheid. Ook Burgemeester Kats, wethouder Lochtenberg en raadsleden van CDA, PvdA en SP hebben achter hun tafel plaatsgenomen. De publieke tribune zit vol. Dat is wel eens anders. Wat ook afwijkt, zijn de voetbalvlaggetjes aan het plafond van de raadszaal.

Marc, Martijn, Nicole, Jos en Michelle mogen trots zijn Deze studenten van de opleiding facility management van de Hogeschool Utrecht - Amersfoort hebben deze middag in elkaar gedraaid. In opdracht van Scoren in de Wijk organiseren zij een kinderdebat. Het doel? Leren verantwoordelijkheid te dragen voor je eigen woonomgeving en samen “de leukste wijk van Nederland” te maken. Die opdracht is welbesteed aan de scholieren uit het PWA-park, Franse Gat en JES-gebied. Zijn gaan als volleerd debaters met elkaar de strijd aan wat er met de speeltuinen in de wijk moet gebeuren. Vooral nu er ‘s avonds hangjongeren zijn en er veel vernield wordt.
Meisjes van het ene team brengen in dat moestuintjes in de wijk misschien een veel leukere voorziening zijn dan speelplaatsen. Waarop jongens van het andere team direct reageren: “Jongens zitten écht niet op planten te wachten!”.

Zoenen

Een andere wijsneus brengt in dat er ‘s avonds in de speeltuin veel dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen. Drugsgebruik bijvoorbeeld. Of zoenen! En dat houdt de kinderen die rondom de speeltuin wonen wakker, en daardoor kunnen zij de volgende dag niet goed leren op school. Ik wou dat ík vroeger deze argumenten geleerd had.
Toch gaan de kinderen heel serieus met het probleem om. Geld komt aan bod. Net als bankjes voor ouders bij de speeltuin, zodat die een oogje in het zeil kunnen houden. Een meisje brengt in dat er voor de hangjongeren zelf ook een leuke plek moet zijn als je wilt dat ze niet bij de speeltuintjes rondhangen. Wat opvalt is dat de leerlingen elkaar uit laten praten en respect tonen voor elkaars mening. Bij een stemming is een groot aantal leerlingen overtuigd door de argumenten van de tegenpartij. De speeltuinen moeten blijven. En dat mag wat kosten.

Oefening baart kunst

De voorbereiding op het debat blijkt niet voor niets te zijn geweest. Oefening baart kunst. Iedereen die het woord neemt of zijn betoog afsluit, dankt de voorzitter. Het is net een echte raadsvergadering. Maar ja, na een heftig debat moet er ook een beste debater gekozen worden. En dat valt niet mee voor de jury. Juryvoorzitter Sytse van der Bij laat de grappenmaker van het stel heel even in de waan dat hij de winnaar is.
Maar als echte winnaar wordt Jet van Appeldoorn gekozen. De leerlinge van basisschool Het Erf kon niet alleen goed argumenteren, maar ook ingaan op wat de tegenpartij zei en probeerde bruggen te slaan. Niet onbelangrijk als je samen een wijk wilt zijn.

Ter afsluiting heeft de échte burgemeester nog enkele vragen aan de kinderen. Voor het gemeentewapen van Veenendaal vraagt hij wie er verstand heeft van wapens. Vingers van vooral jongens gaan de lucht in. Zij dachten even dat het ergens anders over ging.

Scoren in de Wijk

Scoren in de Wijk is een geweldig initiatief van onder andere Sportservice Veenendaal en Patrimonium woonservice. Onder de bezielende leiding van Jaap Pilon wordt kinderen in een vroeg stadium geleerd zelf verantwoordelijkheid te dragen voor hun omgeving. Rotary Veenendaal ondersteunt de stichting.

Gewichtig

Het is een gewichtige bijeenkomst. Mannen en vrouwen in pak. Een volle tribune en fotografen die nerveus op en neer lopen. En daar zit je dan als tiener opeens in de Veense raadszaal achter de microfoon. Eén leerling, Ryan grijpt zijn kans en gaat op handtekeningenjacht bij raadsleden, wethouder, burgemeester en alle anderen die er maar een beetje belangrijk uitzien of zich zo voordoen. Ook de pers ontkomt niet aan de handtekeningenjager. Als de journalist vervolgens een handtekening terugvraagt en vraagt in welke wijk hij woont, volgt een verrassend antwoord. “Dat mag ik niet zeggen”, zegt hij. Héél goed. Nooit je adres aan vreemde mannen geven. Zelfs niet aan de Rijnpost.