Ergens in Veenendaal: vooral Hannes sprak tot ieders verbeelding ...

Door Anne Slok, Oud Veenendaal

Veenendaal - Vijf of zes dagen per week hard werken. Dat was gewoon in de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw. Het was de tijd van de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. Op zondag de fietsen pakken en er met het gezin op uit. Vaak een rondje Prattenburg. Je had dan toch je ontspanning voordat op maandagmorgen de fabrieksfluiten weer door Veenendaal loeiden en er weer gewerkt moest worden.

Onder aan de berg, tegenover La Montagne (restaurant 3Zussen), fietste je het bos in. Jongeren die onder de bomen een kaartje legden of elkaar lief vonden, de ijscoboer met zijn witte jas die ijsjes verkocht.
Er ging een bepaalde rust van uit. Eerst langs kasteel Prattenburg en dan op de grote kruising rechtsaf richting Egelmeer.
Tegenwoordig staat het vaak droog, maar het is een door vervening ontstaan drassig gebied. Vroeger bleef er een laag water staan. De Romeinen gaven er de naam Aegel Marum aan, wat zoveel betekent als Bloedzuigermeer. Een verbastering was gauw gemaakt.

Bijzondere verschijning

Steevast even stoppen, net voor het Egelmeer, bij Hannes Hu. Een bijzondere verschijning. Maar wat maakte hem zo bijzonder? Gert Groenleer heeft er over geschreven in het boek “Markante Veenendalers”, een uitgave van de historische vereniging.
Eind 19e eeuw stonden er een paar kleine huisjes rond of bij het Egelmeer. In één van deze huisjes woonde de familie Bos.
Ook nadat de andere huisjes waren afgebroken bleef dit gezin waar ze waren. Johannes en zijn broer Albert waren de laatsten van het gezin.
Vooral “Hannes” sprak tot de verbeelding. Op zondagen stond hij vaak tegen de houten omheining geleund te wachten op voorbijgangers. Graag vertelde hij over de oorlog. Dat er “potloden aan paraplu’s” uit vliegtuigen kwamen waarmee hij parachutisten bedoelde. Naarmate hij ouder werd liepen feiten en fantasie steeds meer in elkaar over. Zo wist hij menigeen te boeien met het verhaal dat koningin Wilhelmina hem in de mei dagen van ‘45 een rode zakdoek schonk.

Bijnaam

Hannes was ook voerman. Reed met paard en wagen. Om het dier in beweging te krijgen spoorde hij het steevast aan met “Hu” wat hem de bijnaam Hannes Hu opleverde.
De stal was tegen de woning gebouwd. In de tussenwand was een luik gemaakt. Als deze open stond verscheen regelmatig het hoofd van het paard in de kamer. Een kamer van aangestampte aarde waarin de stoelpoten wegzakten, bedden van kisten en er was geen elektriciteit...

Rust?

Broer Albert Bos trouwde in 1958 met Cornelia Maria Hulsebos. Wat haar dreef? Misschien zocht ze rust na haar eerste huwelijk waarin ze twee jonge kinderen heeft moeten begraven. Albert was toen al bijna 70, Corrie nog geen 50. Feit is wel dat door de komst van een vrouw de twee broers wat meer om orde en netheid gingen geven.
Hannes, geboren in 1882 overleed in 1964. Broer Albert in 1967. Het huisje is nooit afgebroken. Hannes is begraven in Veenendaal.
We fietsen verder naar Overberg, kopen een ijsje bij “De Holle Boom” waar dit verkocht werd uit een omgebouwd schuurtje, pakken de Slaperdijk en via de Haspel en de Hondzenelleboog gaan we terug naar ‘t Veen. Het is morgen weer vroeg dag.