Column Jurgen Hillaert: Over grenzen heen (en weer terug)

VEENENDAAL Veel Veenendalers zijn vertrouwd met het Rifgebergte in Noord-Afrika. Ze zijn er geboren of hebben er familie wonen. Toch zullen velen van hen nog nooit in Melilla zijn geweest. Een Spaanse exclave in Marokko aan de voet van de Rif. Als je van topografische rariteiten houdt, zoals ik, een must om ooit naartoe te gaan. En die kans kreeg ik afgelopen week. 

Ik vloog naar deze exotische stad aan de Middellandse Zee. In de Gouden Eeuw mede door Hollanders gesticht. De exclave was een aantal jaren terug regelmatig in het nieuws, omdat Afrikaanse migranten de streng bewaakte grens probeerden over te steken om een beter leven in de Europese Unie te vinden. Inmiddels hebben Marokko en EU hierover afspraken gemaakt. Als bezoeker van Melilla kun je nu gewoon de grens oversteken. En vice versa. 

Vier geloven, moslims, christenen, joden en hindoes leven hier in volstrekte harmonie met elkaar op twaalf vierkante kilometer. Een tempelroute leidt langs de godshuizen van deze religies. Onverwacht stuit je hier ook op het enige gotische gebouw van Afrika, de Sint Jacob-kapel. Uniek startpunt van de Camino, de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella.

Wat ik verder bijzonder vond, is dat Melilla de enige plaats in de EU is, waar het islamitische Offerfeest een officiële feestdag is. Ook het joodse Jom Kipoer en hindoeïstische lichtjesfeest Divali worden hier uitbundig gevierd. Als bewoner van de BibleBelt geen vanzelfsprekendheid voor mij. 

Art-Deco-liefhebbers komen eveneens aan hun trekken in Melilla. En last-but-not-least, het is voor zover mij bekend de enige plek waar je een geldbonus krijgt als je er als toerist naar toe reist. Kortom, ik was aangenaam verrast door deze exotische enclave aan de Méditerrannée. Dus als je wel wat winterzon kan gebruiken en de Hollandse herfst gesubsidieerd wilt ontvluchten, kan ik Melilla aanraden.

Ooit had mijn vader zich als doel gesteld alle landen, zelfstandige (schier)eilandstaten en exclaves in en aan de Middellandse Zee te bezoeken. Zo’n dertig in totaal. Het was hem helaas niet gegund. Met mijn bezoek aan Melilla staat mijn teller inmiddels op zevenentwintig. De Monnikenrepubliek Athos en de Gazastrook lijken vooralsnog niet bereikbaar. Het zij zo. Maar ik ga zeker mijn vaders missie voortzetten. Al was het maar om te bewijzen dat de Middellandse Zee meer verbindt dan scheidt. Nu nog in eigen land.

door Jurgen Hillaert
veensteken@streekverkenner.nl