‘Bij De [Communion] is het begonnen'

Gouden echtpaar Van Dijk is verknocht aan Rhenen

4 mei 2026 om 08:57

Natuurlijk hoeft lang niet alles in de krant maar sommige gebeurtenissen zijn te mooi om te laten liggen. Het gouden huwelijksfeest was in ieder geval iets om door het spreekwoordelijke ringetje te halen. ,,Samen met zo'n 55 personen”, zegt de 68-jarige Anja van Dijk-van Zetten, van oorsprong afkomstig uit Wijk bij Duurstede. Geboren en getogen Rhenenaar, zelfs van ‘ouwer op ouwer', Otto van Dijk (71) kan dat alleen maar beamen. Hoge verwachtingen heeft hij van de fotoreportage. ,,Dan hebben we iets om naar uit te kijken.” 

Het gesprek komt vanzelf op de bruiloft vijftig jaar geleden. Hij was niet tevreden met de toen gemaakte foto's. ,,We staan er nergens helemaal op!” Uiteraard ging na een stevig gesprek wel wat van de prijs af. ,,Gelukkig hebben we nog wel wat foto's van toen”, zegt Anja. Die werden onder meer gemaakt op de Koningstafel boven op de Grebbeberg met het fabelachtige uitzicht op de Nederrijn. Het jawoord gaven ze elkaar in de trouwzaal van gebouw Bellevue aan de Herenstraat. Die locatie is schuin tegenover hun woonhuis. ,,Maar sinds dat men op meerdere plekken kan trouwen zie ik daar tegenwoordig steeds minder bruidsparen uit komen.” 

De trouwdag was op een nog andere manier heel bijzonder. Anja: ,,Wij trouwden in de katholieke kerk hier in Rhenen.” Otto: ,,Haar vader wilde graag dat we in de kerk trouwden. Prima, zei ik, maar dan ook met de dominee erbij.” Zij is van katholieke huize, hij was aangesloten bij de protestantse gemeente van Rhenen. ,,Dus ik naar dominee Kaai, de vader van de huidige burgemeester. Hij vond dat een heel mooi idee.” En zo werd het huwelijk kerkelijk bevestigd in de Gedachteniskerk. 

OP DE BROMMER NAAR RHENEN Hoe ze elkaar hebben leren kennen? Anja weet het nog precies: ,,Hij was uitsmijter bij De Communion.” Otto verbetert haar: ,,Ik was er DJ en omdat één van de medewerkers ook een tapvergunning had mocht er ook getapt worden. Daarom stond ik vaak achter de bar. Die hadden we ook zelf gebouwd. Op zaterdagavond was er altijd wat voor de jeugd te doen en het was er reuze gezellig.” Voor wie het niet weet: De Communion was in die jaren dé jeugdsoos van Rhenen en stond aan de Veerweg op de plek waar nu nog De Westpoort staat, al zijn de dagen van dit gebouw geteld. In De Communion kwam de jeugd bij elkaar. Ook Anja trok er met een vriendin naar toe, helemaal vanuit Wijk bij Duurstede.

,,Ik was vijftien jaar, mijn vriendin zestien en had een bromfiets. Mijn ouders wisten het niet maar we trokken naar Rhenen. Otto was er DJ en hij draaide een liedje speciaal voor mij. Welke dat was weet ik niet meer. Dat vroeg de burgemeester ook al.” Daarna werd het zogezegd 'dik aan'. Ze hadden drie jaar verkering, verloofden zich en trouwden. Het paar ging wonen aan het Kerkplein, het huis uit 1951 dat zijn opa had laten bouwen. ,,Die was bestuurder op de tram die hier door de stad liep. Iedereen kende hem onder de naam Otto de schipper. Hij had namelijk altijd een schipperspet op…” Otto junior woont er nog en wil nooit meer weg uit Rhenen. Ondanks die hoge bult die voor ouderen die minder goed ter been zijn een groot obstakel vormt. Anja: ,,Ik zeg wel eens: wie Rhenen heeft ontworpen moet direct terug naar de tekentafel!” Rhenen hebben ze in hun hart gesloten. Otto: ,,Als we de trap in dit huis niet meer kunnen opkomen, dan laten we er een lift in maken.”

In het huwelijk werd één kind geboren: dochter Alie die nu 49 jaar is en in Veenendaal woont. Haar zoon, hun kleinzoon, is de 18-jarige Brian Ferwerda. Hij volgt een sportopleiding in Ede. Otto van Dijk vertelt trots: ,,Hij is altijd gek van judo geweest. Onlangs is hij geselecteerd voor de Nederlandse selectie. Hij zorgt altijd voor oefeningen voor ons. Zo kunnen we ons soepel houden. Die kunnen we dan hier in huis beoefenen. Hij wil iets gaan doen in personal sportcoaching. Zijn grote ambitie is een eigen sportschool.” Sinds dochter Alie is hertrouwd kreeg het echtpaar Van Dijk ook twee bonuskleindochters erbij. Anja: ,,Ze horen er echt bij. Ze zijn mij allemaal even lief!” 

Alie volgde de huishoudschool in Wijk bij Duurstede. Later ging ze naar een opleiding in Utrecht. Ze liep onder meer stage bij verpleeghuis De Lichtenberg in Amersfoort. Later ging ze in de huishouding bij een dierenarts. Na haar trouwen en met haar verhuizing naar Rhenen, zei Otto tegen haar: ,,Je hoeft voor mij niet meer te werken, ik verdien genoeg." Om niet helemaal stil te zitten zette ze zich jaren in als collectant voor verschillende goede doelen zoals het Reumafonds en de Hartstichting. ,,Ik ging de hele onderstad langs.”
In die tijd hadden ze ook de verzorgende taak voor kleinzoon Brian. Die hadden ze vijf dagen per week in huis. En manlief Otto? Als man trok hij de verantwoording naar zich toe om voor het gezinsinkomen te zorgen. ,,Ik ging al snel aan de slag bij Drost hier aan de Hofstraat. Daar moest ik galvaniseren. Dat was geen best werk met al die chemicaliën. Je moest goed oppassen dat je niet knoeide, dan had je zo grote gaten in je overall.” Na twee jaar solliciteerde hij bij sigarenfabriek Schimmelpenninck in Wageningen. Daar werkte zijn zuster en hij was er dus al enigszins mee bekend. Otto werd aangenomen en ging werken op de afdeling waar de balen tabak gemengd werden. Dat heeft hij een jaar gedaan want Drost vroeg hem terug op de afdeling om de ph-waarde nauwkeurig in te stellen. Met het wisselen van de werkkringen kon hij steeds behoorlijk wat meer verdienen. Ondertussen hielp hij zijn vader die liefst 450 dagbladen Trouw in Rhenen bezorgde. Zo kwam hij eens bij de heer Veenendaal aan de Spoorbaanweg. Die riep hem binnen en ze raakten met elkaar in gesprek. Veenendaal was mededirecteur van de Kembo en directeur van Recitel in Kesteren. Het resultaat: hij kon aan de slag bij Recitel, het bedrijf dat schuim produceerde voor vooral meubels en matrassen. Hij zou er tot aan zijn pensioen blijven.

VALKPARKIETEN Naast de dagelijkse wandeling vermaakt het stel zich prima thuis. Zijn grote hobby zijn valkparkieten. Hij kweekt ze en verzorgt ze. In de keuken staat een grote kooi. ,,Daar zit Pino in. Die kan zelfs praten.” Anja zegt dat hij dat niet op commando doet. Otto probeert het toch en geeft hem via zijn mond iets lekkers. Een schelle ‘Otto' is hoorbaar.
Anja is verslingerd aan diamond-painting. Zeer secuur werk dat aandachtig moet worden uitgevoerd. Hoe komt ze daarbij? ,,Ik kreeg eens een kaart met diamond-painting. Ik dacht: wat leuk. Toen ben ik er ook aan begonnen.” In de woonkamer zijn verschillende mooie voorbeelden te zien, de meest kleurrijke en vooral ook, ze stralen als kleine diamantjes. Boven de bank hangt een groot stilistisch kunstwerk. ,,Ik zoek nog net zo'n grote afbeelding maar dan in diamond-painting.”