Column burgemeester Kats over jubilea: tapdance-show, kinderliedjes zingen en de verleiding van lekkernijen

12 juni 2024 om 11:19 Opinie Columns

VEENENDAAL We kennen al sinds de middeleeuwen de traditie om jubilea te voorzien van een naam en soms ook een kleur. Die namen verwijzen naar een materiaal dat sterker is naarmate een langer jubileum wordt gevierd. Zo kennen we het ‘zilveren’ jubileum bij 25 jaar en het ‘gouden’ jubileum bij 50 jaar. Maar wist je dat een 1-jarig jubileum met ‘katoen’ en 90 jaar met ‘graniet’ wordt aangeduid?

In Veenendaal vullen we deze traditie aan met een huldiging. Want een feestje moet gevierd worden! De wethouders en ik ontvangen maandelijks de jubilerende echtparen die 50, 55 of 60 jaar zijn getrouwd. U ziet de foto daarvan elke maand in deze krant. Afhankelijk van de maand, ontvangen we tussen de 10 en 30 echtparen. De maand mei was altijd een geliefde maand om te trouwen. Dat geldt ook voor december. Vroeger kreeg je belastingvoordeel voor het hele jaar als je in december trouwde. We blijven Hollanders.

VERHALEN

Als echtparen 65, 70 of 75 jaar zijn getrouwd kom ik (als men daar prijs op stelt) thuis langs voor een felicitatie. Ik geniet altijd van de ontmoetingen met jubilarissen. Je hoort nog eens wat; van de historie van onze stad, belevenissen van een langdurig samen optrekken maar ook verdrietige verhalen. Twintig jaar burgemeesterschap zou een mooi boek kunnen opleveren van wat je hoort, ziet en meemaakt bij deze unieke ontmoetingen. Wat dacht je van een echtpaar, 70 jaar getrouwd, hij 98 en zij 93 jaar oud, ze waren professioneel dansers geweest. Zij gaven tijdens mijn bezoek een tap-dance-showtje weg op de plavuizen keukenvloer. Of kinderen met tranen in de ogen omdat pa, ooit gediend in Nederlands-Indië, op mijn vraag verhalen vertelt waar hij nooit eerder over heeft kunnen/durven praten. Of een echtpaar, waarvan hij kwiek en monter maar zij dolend in haar gedachten, waarbij we kinderliedjes zongen en zodoende contact met elkaar kregen. 

SNACKJE

Bij het afspreken van een bezoek, wordt door mijn secretaresse altijd aangegeven dat ik geen gebakje eet (de knoop van mijn jasje gaat vaak al lastig genoeg dicht). Dat levert soms ook hilarische momenten op. In plaats van gebak, een schaal met grote koeken; ‘daarvan neemt u er toch wel eentje?’ Of die keer dat bij een bezoek aan het einde van de middag de deurbel ging en de snackbar om de hoek een flinke schaal met lekkere snacks afleverde; ‘u wilde geen gebak maar een snackje gaat er toch wel in?’ Toen heb ik het aanbod niet kunnen weerstaan.

door Gert-Jan Kats, burgemeester Veenendaal

Meer columns op De Rijnpost.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.